Het mag gezegd worden: qua sound en productie klinkt dit album als de spreekwoordelijke (Zwitserse) klok. Vol, vet en modern, dat zijn de kernwoorden die op God Is An Automaton van toepassing zijn. Wat mij na enkele luisterbeurten echter vooral heuglijk stemt, is het feit dat de nummers op deze plaat veel meer uitgebalanceerd klinken dan voorheen. Daar waar vooral de voorganger The Pulse Of Awakening op sommige momenten nogal wisselvallig was, kan ik op deze telg niet direct een nummer aanwijzen dat overbodig is.
Opener Posthuman Manifesto maakt direct duidelijk waar Sybreed voor staat: enorm vette, groovende moderne metal met een flinke scheut industrial, verpakt in catchy nummers die zich snel in je hersenpan nestelen. Het niveau blijft hoog, maar enkele nummers schieten er toch wel echt bovenuit. Voorbeelden zijn het futuristische, met vette electro aangezette Red Nova Ignition, dat heerlijk uit de speakers knalt, en het met stoere breakcore (Venetian Snares) doorspekte Challenger. Maar zelfs de tien minuten durende, slepende afsluiter Destruction And Bliss weet de aandacht vast te houden.
Zoals veel bands tegenwoordig, beroept ook Sybreed zich regelmatig op cleane vocalen, die met name bij de refreinen hun intrede doen. Het is niet vernieuwend, maar gelukkig wel goed uitgevoerd (No Wisdom Brings Solace is een mooi voorbeeld). Dat geldt eigenlijk ook wel voor de gehele plaat. Met God Is An Automaton heeft Sybreed dan ook eindelijk het moddervette album weten te maken dat al jaren in de lucht hing.
Tracklist:
1. Posthuman Manifesto
2. No Wisdom Brings Solace
3. The Line Of Least Resistance
4. Red Nova Ignition
5. God Is An Automaton
6. Hightech Versus Lowlife
7. Downfall Inc.
8. Challenger
9. A Radiant Daybreak
10. Into the Blackest
11. Destruction And Bliss
