De band schiet in ieder geval uitstekend uit de startblokken. Opener Nomenklatura is een krachtig, modern klinkend nummer met veel afwisseling. De scream van zanger Ben doet bij vlagen denken aan de venijnige zang van The Kovenant, terwijl de cleane refreinen herinneringen aan Soilwork oproepen. Een andere positieve uitschieter is het hoogst dansbare Doomsday Party, met een prachtig, clean gezongen refrein, dat behoorlijk indruk weet te maken. The Pulse Of Awakening klinkt een stuk afwisselender dan zijn voorganger Antares (iets dat ook wel nodig is, gezien de lengte van ruim 70 minuten). Zo doet het refrein van het nummer Kill Joy nog sterk aan Katatonia denken, terwijl het hierop volgende I Am The Ultraviolence met haar chaotisch hakkende riffs en opgefokte ritme herinneringen aan Strapping Young Lad oproept. Met het kalme In The Cold Light gaat Sybreed zelfs op de electropop-tour, hoewel de cleane zang niet sterk genoeg is om een volledig nummer te dragen.
Toch weet dit derde album niet over de gehele lengte te boeien. Zoals eerder aangegeven is de eerste helft van The Pulse Of Awakening uitstekend, maar met 70 minuten duurt het album simpelweg te lang. De laatste nummers missen de frisheid van de eerste helft van het album en lijken ook iets meer op de automatische piloot geschreven te zijn. Pas bij de lange afsluiter From Zero To Nothing gaat het niveau weer omhoog. Het kalme tempo past goed bij het nummer, het refrein is overtuigend gezongen en de subtiel ingezette vioolpartijen geven het nummer een apart tintje, hoewel het nummer zich uiteindelijk ook te lang voort sleept. Al met al laat Sybreed dus duidelijk horen uitstekende nummers te kunnen schrijven, maar was het album gebaat bij een kortere speelduur. Volgende keer graag het less is more-principe toepassen, heren!
Tracklist:
1. Nomenklatura
2. A.E.O.N
3. Doomsday Party
4. Human Black Box
5. Kill Joy
6. I Am Ultraviolence
7. Electronegative
8. In The Cold Light
9. Lucifer Effect
10. Love Like Blood
11. Meridian A.D.
12. From Zero To Nothing
