Het is op voorhand een van de meest geanticipeerde blackmetalplaten van 2012 geweest, deze twaalfde telg van de Zweedse legende Marduk. Al ruim twintig jaar actief en in feite nog geen enkele slechte plaat afleveren, dat verdient alle lof. Sterker nog, met de komst van Mortuus (Funeral Mist) als vervanging van de wat versleten klinkende Legion, is Marduk de laatste jaren weer beter dan ooit. Platen als Plague Angel en Rom 5:12, waarop Mortuus direct zijn stempel drukte en voor een flinke injectie gif zorgde met zijn intense strot, verdienen gerust het predikaat ‘moderne klassieker’.

Toegegeven, Wormwood klonk ten opzichte van zijn twee voorgangers net iets minder – iets te oppervlakkig misschien zelfs wel – maar ook dat was toch een plaat die met kop en schouders boven de middenmaat uitsteekt. Weet Marduk met Serpent Sermon (het eerste album voor Century Media) wederom een klassieker af te leveren, of is het ‘Mortuus-effect’ uitgewerkt?

Het titelnummer waarmee geopend wordt laat in ieder geval horen dat Marduk qua agressie weinig heeft ingeboet, iets dat nog eens wordt bevestigd door het werkelijk furieuze Messianistic Pestilence, waarop Mortuus zich als vanouds mag uitleven in smerige, orthodox klinkende teksten. Ook krachtige, indrukwekkende nummers als Souls For Belial (met een lekker slepende vertraging halverwege) en Hail Mary (Piss-Soaked Genuflexion) laten horen dat Marduk nog lang niet in een midlifecrisis verkeert.

Het trage, smerig klinkende Temple Of Decay (met fraaie, plechtige achtergrondvocalen) vormt een welkome afwisseling op al dat geweld. Het afwisselende Damnation’s Gold behoort vervolgens zelfs tot de hoogtepunten van deze plaat, samen met het dreigende, haast contemplatieve World Of Blades, dat niet had misstaan op een album van Funeral Mist. Gek genoeg zijn het dit soort nummers die de meeste indruk weten te maken.

Toch is het vooral rossen geblazen op dit album. Wat dat betreft doet Serpent Sermon wel behoorlijk aan Plague Angel denken, hoewel het algemene niveau hier toch net iets minder is. Ook mist Serpent Sermon iets van de diepgang en finesse van een plaat als Rom 5:12, maar de ongebreidelde intensiteit maakt ook veel goed.

De band heeft ervoor gekozen om ditmaal de productie voor eigen rekening te nemen, en het resultaat mag er wezen. Marduk klinkt op Serpent Sermon namelijk ranzig, maar krachtig. Het enige minpuntje dat ik kan bedenken, is dat de enorm intense vocalen van Mortuus nog iets steviger in de eindmix vertegenwoordigd hadden kunnen worden. Het is met name zijn fenomenale strot die de blasfemische muziek van Marduk tot een hoger niveau tilt, maar op Serpent Sermon klinkt hij bij vlagen wat bedolven onder de prominent aanwezige, scherpe gitaarpartijen.

Desondanks mag het duidelijk zijn dat Serpent Sermon het gros van de concurrentie een ferme veeg uit de pan geeft. Hoewel het album niet de genialiteit van Mortuus’ andere band benadert, is dit gewoon een prima plaat van een uitstekende band.

Tracklist:
1. Serpent Sermon
2. Messianic Pestilence
3. Souls For Belial
4. Into Second Death
5. Temple Of Decay
6. Damnation's Gold
7. Hail Mary (Piss-Soaked Genuflexion)
8. M.A.M.M.O.N.
9. Gospel Of The Worm
10. World Of Blades