De meningen over shoegaze (en aanverwante genres), zullen eindeloos verdeeld blijven. Allereerst is de vraag of het wel metal genoeg is: "Er gebeurt geen zak, het is zo traag als dikke stront door een trechter en mijn kleine neefje kan dit ook spelen", zegt de een; "Het is het gevoel dat telt, als je het niet begrijpt, moet je het gewoonweg niet proberen", zegt de ander. Ikzelf bevind me ergens in het midden. De ene shoegazeband vind ik fantastisch, de ander gaat totaal langs me heen.
Zo krijg ik hier de nieuwe van Whirr op mijn bordje. Het Engelse woord 'whirr' laat zich ongeveer vertalen als 'het geluid van iets dat snel beweegt'. Naar eigen zeggen maken ze shoegaze, maar na het beluisteren van de eerste paar tracks moet ik concluderen dat dat dan wel shoegaze is met een flinke dosis speed. Vandaar die bandnaam waarschijnlijk? Van shoegaze blijft er dan ook weinig over. Het klinkt haast als popmuziek, alleen dan niet zo geslepen en gladjes.
Zo heeft het tweede nummer, Junebouvier, een lekker upbeattempo, en als Brian Molko achter de microfoon zou staan kon dit zomaar de nieuwste hit van Placebo zijn. Nou moet Placebo het niet echt hebben van de briljante musici. De band leunt behoorlijk achterover op Molko's stem. En terecht! Maar die ontbreekt hier en daarmee luistert de muziek wel lekker weg, maar is het over de gehele linie niet al te boeiend.
Even verder op Pipe Dreams (vernoemd naar het spel?) wordt de rem wel degelijk ingedrukt en zitten we inderdaad in het shoegazehokje. De vervaagde, ietwat elektrisch klinkende vrouwenstem (die overigens op de hele plaat aanwezig is) vormt hier de belangrijkste sfeerbepaler. En helaas maakt die mevrouw het ook al niet erg spannend.
Eigenlijk is de hele plaat maar een beetje middelmatig. Niet onaardig, maar tegelijkertijd niets dat blijft hangen. Pas op track acht, Hide, waar de band even ruikt aan de sludge/postmetal, wordt het de moeite waard. Dit niveau wordt in het nummer erna Wait nog wel even aangetipt, maar voor de rest is het allemaal maar zozo. Wellicht is het voor genrefreaks wel interessant. De gemiddelde luisteraar kan Whirr in ieder geval overslaan.
Tracklist:
1. Reverse
2. Junebouvier
3. Bogus
4. Flashback
5. Formulas and Frequencies
6. Home is Where My Head Is
7. Toss
8. Hide
9. Wait
10. Reverie
