Asphyx vliegt al direct voortvarend uit de startblokken met twee relatief snelle deathmetalsongs die lekker simpel zijn opgebouwd en een paar heerlijk zware riffs bevatten. In Minefield doet men het ouderwets op z'n dooms, zonder de intensiteit uit het oor te verliezen. Dat is toch al onmogelijk, vanwege de als altijd barbaarse zang van Martin van Drunen. Hoe grijzer de manen, hoe furieuzer de grunt, zo blijkt. De man imponeert nog steeds zonder dat hij flirt met melodie, zoals veel van zijn hedendaagse concullega's plachten te doen. Zijn doodsreutel gaat hand in hand met de plechtige doemtonen van de relatief nieuwe bassist Alwin Zuur en de rake klappen van dat andere oerlid Bob Bagchus. Gitarist Paul Baayens weet raad met zowel de trage songs als het snellere werk en ondanks dat hij de enige gitarist is, klinkt de gitaarsound vol en heftig.
Van innovatie of progressieve invloeden heeft deze groep het nooit moeten hebben en ook nu bewandelt men geen schokkende nieuwe paden. Het zijn vooral de gedreven uitvoering, de agressie en lompheid van het donkerste soort die deze muziek zoveel kracht geven. De productie maakt het resultaat vervolgens nog indrukwekkender. In dat opzicht is Deathhammer een schoolvoorbeeld voor deathmetalbands. Songs als Reign Of The Brute en het sterke We Doom You To Death bestrijken zowel het lompe death- als het slepende doommetalen spectrum. Die sound is al sinds het einde van de jaren tachtig bij Asphyx in goede handen en deze nieuwe plaat onderstreept dat des te meer.
Tracklist:
1. Into The Timewastes
2. Deathhammer
3. Minefield
4. Of Days When Blades Turned Blunt
5. Der Landser
6. Reign Of The Brute
7. The Flood
8. We Doom You To Death
9. Vespa Crabro
10. As The Magma Mammoth Rises
