Hacride doet alvast niet aan pakkende openers, want de band gooit gelijk het langste en meest pretentieuze nummer in de strijd. Een kwartier lang volgen rare ritmes en stotterende riffs elkaar op. Zanger Samuel Bourreau kreunt, hijgt, zingt en brult de boel aan elkaar, zodat er toch nog enige lijn te ontdekken valt. Stampen de muzikanten het ene moment alles totaal aan gort met moordende riffs, het volgende moment braken de speakers kalme ambient-achtige passages uit. Ik ben geen wiskundige, maar volgens mij klopt het allemaal wel. De heren spelen regelmatig zonder rekening te houden met elkaar, maar als het moet dan vormen ze net zo makkelijk een eenheid met de precisie van een atoomklok.
Het weergaloze en grensverleggende componeerwerk zet men ook in de andere nummers voort, maar luisteraars dienen er toch wel even voor te gaan zitten. De beslist niet eenvoudige kost laat zich pas na vele luisterbeurten enigszins fatsoenlijk consumeren. Dan pas vallen de vele subtiele details op in de muziek. De gitaristen strooien namelijk regelmatig met behoorlijk sfeervolle melodielijnen, maar die vallen bij de eerste draaibeurten niet op, omdat de hoofdlijn toch vaak bepaald wordt door keiharde stukken. Het titelnummer is ook zo'n rare aaneenschakeling van sfeer, agressie en perfecte timing.
Ik wil niet zeggen dat de heren het zeker niet misselijke Amoeba overtreffen, maar Lazarus is tot op heden wel het meest grensverleggende werkstuk van de Fransen. Het ene moment bloedmooi en het andere moment hondslelijk, maar toch altijd met elkaar in balans. Feit blijft wel dat we natuurlijk spreken over retestrakke metal, die voor fans van Meshuggah en Hacride zelf een ongekende traktatie zal vormen. Rare jongens, die Fransen, dat dan weer wel.
Tracklist:
1. To Walk Among Them
2. Act Of God
3. Lazarus
4. Phenomenon
5. A World Of Lies
6. Awakening
7. My Enemy
.jpg){kind=small}
