Het Franse Lucky Striker 201 (bestaat volgens eigen zeggen uit ware kettingrokers) begeeft zich met zijn debuutalbum "Night Room" in de vage schemerwereld tussen industrial/electro en duistere riff-gebaseerde metal, en doet dat op een dusdanig waardige, creatieve manier, dat het de band een eigenzinnige positie in de Franse alternatieve muziek wereld oplevert.

De Lucky Striker 201-sound bestaat uit een ritmische basis van slepende electronische beats, een middenlaag van kil, aan de andere 'instrumenten' ondergeschikt gitaarwerk, ambient keyboards en allerhande gesampelde klanken, en een toplaag van melancholische zuivere zang en duistere grunts. Als je deze opsomming in acht neemt zul je denken dat "Night Room" uit een aantal volgepropte tracks bestaat die rust noch ademruimte toestaan, maar dit is zeker niet het geval. De muziek is kalm en sereen en geeft de luisteraar de tijd om op aangenaam tempo ermee kennis te maken.
Wat me als eerste opviel tijdens het luisteren van "Night Room" is welk een grote invloed een band als Depeche Mode op de zangstijl en de melodieën die aan de zanger worden overgelaten, heeft gehad. Aangezien een biografie ontbrak ging ik op zoek naar informatie over de muziek die de leden van Lucky Striker 201 geïnspireerd heeft, die ik uiteindelijk vond op de officiele website. Nu blijkt dat de heren wat betreft het elektronische aspect van de band onder andere beïnvloed zijn door spraakmakende acts als Nine Inch Nails, The Kovenant, Corpus Delicti en natuurlijk Depeche Mode. De metalen aanwezigheid valt te verklaren door de voorliefde die ze hebben voor bands als Emperor, Iron Maiden en Morbid Angel.
Wat zo leuk is aan "Night Room" is de manier waarop de band elementen van twee stijlen tot een originele hybride weet te combineren. Natuurlijk, bands als Ministry en Samael hebben al bewezen dat electronica en metal uitstekend samengaan, maar het is het opvallende ratio waarin Lucky Striker de elementen over de reageerbuis verdeelt dat dit album zo'n geslaagd experiment maakt. Lucky Striker 201 gaat verder waar voorgenoemde bands ophouden, en is daarom erg interessant voor metalliefhebbers die een flinke dosis kille computer-klanken wel kunnen waarderen, maar in de eerste plaats natuurlijk voor industrial/electro 'rivetheads' die niet vies zijn van enkele elemenen uit de duistere metalbeweging in hun soep.

Ik noemde al Depeche Mode als voorbeeld van hoe de zang op dit album klinkt. Als je deze belangrijke synthpop band, die een onvergetelijke stempel op de popmuziek van de jaren '80 drukte, een beetje kent, heb je wel door dat de zanger van Lucky Striker 201 een emotioneel en melancholisch stemgeluid hanteert. Naast de uitstekende zuivere zang duiken er geregeld grunts en screams op, die sterk de nadruk leggen op het duistere aspect van de band. Af en toe werkt deze schijnbare tegenstrijdigheid een beetje ontregelend, maar ach, een album dat niet een beetje een uitdaging vormt voor de luisterbaar hoort in de album top 100 thuis en niet in onze cd-spelers.
Aangezien er maar vijf nummers op deze korte cd (net over de dertig minuten) staan, heeft het weinig zin om favorieten aan te wijzen. Wel kan ik zeggen dat alle vijf de tracks over kwaliteiten beschikken die ze de moeite waard maken, en dat er geen zwakke schakel onder te vinden is.

"Night Room" is dermate interessant dat ik alle lezers die zich aangetrokken voelen tot met electronica uitgeruste metal, aanraad even een stop te maken bij Lucky Striker 201 om hun schepsel aan een luisterbeurtje te onderwerpen.

Tracklist:
1. Burn
2. Life's a Dream
3. A Liquid-Blue Quest
4. Le Reflet de Son Âme
5. The Werewolf Metaphor