Het eerste wat opvalt aan het vastgelegde optreden op deze cd is het ongekende spelplezier. De studioalbums van de band waren in dat opzicht wel overtuigend, maar toch ook soms een tikje klinisch. Daar is op deze cd geen sprake meer van. Het geluid is kraakhelder en elk nummer komt bijzonder goed uit de verf. De onbetwiste smaakmaker op het album is de Nederlandse zanger Arno Menses. Met groot gemak perst hij ook live de meest fantastische zanglijnen uit zijn strot, waardoor alles net even levendiger klinkt dan op de reguliere cd's van de band. Zowel een ouder nummer als The Waking Hours als wel het nieuwe Paramount klinken fris en spontaan. Ik vraag me alleen af waarom er geen nummers voorbij komen van de eerste twee albums van de band, maar dat zal wel te maken hebben met grote verschil van stijl.
De productie van het album is erg netjes. Alle instrumenten komen duidelijk naar voren en de complexere progressieve passages zijn goed te volgen. De hele plaat doet overigens erg denken aan een willekeurige live-cd van een band als Rush. Nu had Sieges Even altijd al wel een flinke scheut Rush in het geluid, maar live beschikt de band over een zelfde soort souplesse en spontaniteit die ook in het bezit zijn van het Canadese trio. Sieges Even biedt daardoor net even iets extra's, wat vele symfonische bands niet hebben. Geen klinisch strakke ingestudeerde performance, maar gewoon lekker muziek maken, dat lijkt het motto op deze cd. Een verplichte aanschaf voor liefhebbers van progressieve en toch ook lekker speelse rockmuziek.
Tracklist
1. When Alpha And Omega Collide
2. Tidal
3. Unbreakable
4. The Waking Hours
5. Iconic
6. These Empty Places
7. Duende
8. Paramount
9. The Lonely Views Of Condors
10. The Weight
