Rectificatie is veelal een oncomfortabel punt. Shit, oeps, foutje, bedankt. Onoplettendheid, onzorgvuldigheid, een te voorbarige conclusie... Zaken die soms een correctie vereisen, of eerherstel. Of allebei, zoals in dit geval. Een correctie van mijn standpunt en eerherstel voor een band, die uiteindelijk met glans stand blijkt te houden aan de positieve kant binnen mijn sub- en objectieve muziekbeleving.

Toen de nieuwe muzikale koers van Decrepit Birth uitlekte, heb ik de band bij voorbaat al afgeschreven. Toen de voorproef van Diminishing Between Worlds beschikbaar werd gesteld, kreeg mijn standpunt zowaar bevestiging, mij maak je met overwegend technische death maar zelden blij. Toen de te reviewen cd op de deurmat viel was ik blij, zeiken op niveau was immers het vooruitzicht. Tot mijn verbazing is de behoefte om te zeiken echter weggebleven, ook Ongenoegen en Teleurstelling hebben vooralsnog niet op de deur geklopt. Ik gok dat ze de drempel deze keer niet oversteken.

Over een cd die ik aanvankelijk niet wilde erkennen kan ik mij uiteindelijk enkel positief uitlaten. Ja, de kloof tussen ...And Time Begins (zeer bruut) en Diminishing Between Worlds (bruut, melodieus en heel technisch) is niet gering en geniet de eerstgenoemde nog steeds mijn persoonlijke voorkeur. Echter slaat de band met Diminishing Between Worlds hard terug. Behendige, technische uitvoeringen, vliegensvlugge melodieën, doorbeukende drums en vervaarlijk stemgebulder zijn op deze cd tot een sublieme evenwicht gebracht, waardoor muziek nog steeds muziek is, in plaats van gitaarsport met de rest in hoedanigheid van achtergrondelementen. De bedrijvige riffs klinken natuurlijk, niets is geforceerd en bovenal blijft Decrepit Birth, zelfs ondanks de flinke toestroom van melodie, een zeer harde deathmetalband. De zware sound en verpletterende grunt zijn prominent aanwezig, waardoor de band de intimiderende eigenschap behoudt. Denk bij het nummer ...And Time Begins wat Egyptische samples en Nile had er jaloers op kunnen worden.

Decrepit Birth lijkt met Diminishing Between Worlds de Death van de brute death te gaan worden. Veelzijdig, onvoorspelbaar, wispelturig, maar desondanks strak, niet gekmakend chaotisch, goed te volgen en ongedwongen. De band switcht moeiteloos tussen furie, techniek en melodie, of gooit alles op één hoop, maar zonder dat de nummers een stortplaats van muzikaal afval worden. Daar alles naar behoren is geproportioneerd schitteren de storende factoren door afwezigheid. Wat overblijft is een subjectieve smaakkwestie, maar zelfs deze kan Diminishing Between Worlds niet van de plek naast ...And Time Begins op mijn planken houden, in wier gezelschap Diminishing Between Worlds zich uiteindelijk allerminst hoeft te schamen.

Tracklist:
1. The Living Doorway
2. Reflection Of Emotions
3. Diminishing Between Worlds
4. Dimensions Intertwine
5. The Enigmatic Form
6. A Gathering Of Imaginations
7. Through Alchemy Bound Eternal
8. ...And Time Begins
9. Await The Unending
10. Essence Of Creation
11. The Morpheus Oracle (Outro)