Je hebt bands die om de twee jaar een nieuw album afleveren. En dan heb je bands als het Zweedse Runemagick die met Dawn Of The End zijn elfde full length album in nog geen tien jaar tijd presenteert. En dan tel ik de live-registraties, split cd’s en officiële demo’s nog niet eens mee. Al die albums duren ook nog eens een uur en bevatten (althans de vijf cd’s die ik ken) enkel goede tot uitstekende songs. Kwantiteit en kwaliteit kunnen dus wel hand in hand gaan.

Was vroeger het death metal gehalte nog vrij hoog, tegenwoordig is Runemagick een loodzware doomband die zowel inspiratie put uit Candlemass en Evoken. Dit trio (!) zet wederom een muur van geluid neer waarin geweldige riffs, sporadische gruntpartijen, loodzware bastonen (geproduceerd door een klein meisje genaamd Emma Karlsson) en drummokerslagen elkaar in snel, traag, trager en traagst tempo opvolgen.

Maar het is vooral de raadselachtige heroïsche sfeer die Runemagick zo magisch maakt. Een sfeer die moeilijk onder woorden is te brengen. Hoe ze telkens voor elkaar spelen weet ik niet, maar ook Dawn Of The End is weer een magistraal plaatje. Sterker nog, het beste doomwerk van het jaar na het ijzersterke comebackalbum van Candlemass.

Tracklist:
1.Dawn of The End
2.Voyage To Desolation
3.Chthonic Temple Smoke
4.Retaliation
5. Volcano Throne
6. The Circle
7.Magus of Fire
8. Sabbatum Ad Infinitum