Als de avond valt en de dag overgaat in dat wat hard op weg is om nacht te worden, is er altijd een punt waarop de grens tussen beide vervaagt en de dagstaat in een schemergebied sluiert. Ondefinieerbaar en wellicht ook beangstigend, want we zijn nou eenmaal gauw onder de indruk van iets waar geen label op zit of geplakt kan worden.

Vanuit die grijze havens bereiken ons dit jaar de klanken van een geweldige cd, die minstens zo labelbaar is. De band is bekend, want als ik Arkhon Infaustus zeg, zegt u: "Ohja, die black-death band. Of wat het nou death-black?" Ja, daar krijgen we het al...
Want de nieuwe cd Orthodoxyn stuft de vaak al flinterdunne grens tussen deze twee genres nog verder uit. In de eerste instantie was ik geneigd te denken dat het eerder death is dan black, hoewel de band in het verleden dit met name omgedraaid hield. Maar hoe vaker Orthodoxyn draait, hoe minder zeker in van deze zaak geraak. Dat er meer deathmetal in de plaat verwerkt is dan voorheen is zeker, maar daarmee is de kous nog niet af. Overigens heb ik de filosofieën omtrent de correcte weergave van het genre maar gestaakt, want in dit geval is "correct" te optioneel. En fuck that, by the way. De muziek is killer en daar gaat het tenslotte om.

De hoes van Orthodoxyn is grijs met zwart en dat is precies de goede manier om de muziek basaal te beschrijven. Black en death vloeien soepel in elkaar over, gaan hand in hand, het harde met het stekende. Het schrille met het massieve, het ijzingwekkende met het overdonderende en snerpende met het bulderende. Arkhon Infaustus trekt alles uit de kast, waarmee Orthodoxyn in mijn opinie onbetwist de beste cd van het franse viertal is. Hoewel de cd opvallend veel mid-tempo muziek kent is het geheel niet minder effectief, omdat juist deze gas terugnemende momenten voor een geweldige ontlading van zeer gevarieerde kwaliteiten garant. Afzonderlijke details zijn te talrijk om op te nomen, wel garandeer ik u het beste op gebied van zenuwsnijdende muziek die u lat trillen als een herfstblaadje in de wind.
De snelle nummers rossen tot de dood er op volgt, maar kennen ook de nodige nuances. Het is geen “in your face” muziek, maar een sluipmoordenaar die u van achteren nadert, terwijl u, badend in het zweet, niet achterom durft te kijken. Met echt ieder nummer is het weer genieten. De donkere nevelen waarin de band zich hult, de agressie waarmee de grunt toeslaat en de scherpe klauwen van de gitaar zijn maar een tipje van de sluier.

Een grijze sluier met daarachter een oneindige, zwarte diepte war slechts demonen kunnen huizen.

Tracklist:
1. Trigrammaton
2. When They Have Called
3. Magnificat Satanas
4. Behind The Husk Of Faith
5. La Particule De Dieu
6. Narcofili Sancti
7. Evanggelion Youdas
8. Annunciation To The Holy Ghost
9. Orthodoxyn