Waarde lezer, ik luister deathmetal en de behaaglijke warmte stroomt door mijn aderen gelijk een hete slok thee tijdens een koude dag, welke een warm spoor in je slokdarm achterlaat alvorens een plons in je maag te plegen. Een warm spoor waar zelfs tenen bevallig van gaan tintelen.
Obscenity heeft namelijk een verse haarbal uitgebraakt. En Obscenity en ik hebben een speciale band. Een hechte band, een warme band, we zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Want het was Obscenity die Human Barbecue in het leven riep. En vriendschap gaat veelal door de maag, niet?

Nu, sindsdien is Obscenity mijn beste vriend. En van harte hoop ik keer op keer dat de cd's even smaakvol blijven als de titels, daar vriendschap ook door het oor gaat in het reviewerschap. En gelukkig kan ik ook deze keer weer in alle rust en vrede een snurkje doen 's nachts, want nog steeds is Obscenity mijn vriend. Where Sinners Bleed, zo heet de alweer zevende full-length van de barbecue-moffen, en deze Where Sinners Bleed is wederom een mijlpaal in mijn schijvenkast. Zo'n eentje die de planken eigenhandig shuift waardoor de rest bijna ten val komt.

Obscenity maakt sinds jaar en dag woeste tankdeath en met Where Sinners Bleed wordt er nauwelijks van deze koers afgeweken. Sterker nog, de grenzen ervan worden enkel aangescherpt waardoor men zich in een strikt beperkt gebied ontzettend uitslooft. Aan de technische innovatie binnen deathmetal heeft men bij Obscenity lak, verschil moet er wezen. Traditionele duitse death viert hoogtij.

Op het moment dat het openingsnummer Obsessed With Slavery uit de speakers knalt krijgt onze, vredig op de cd-speler slapende, kater spontaan een dikke staart. Logisch, want een kanonkogel is een pingpongballetje in vergelijking met deze opener die geheel uit het niets snoeihard er op los beukt. En vervolgens regent het ruim veertig minuten lang enkel kogels. Van het zwaarste kaliber.
Obscenity heeft met Where Sinners Bleed een album gemaakt waar, smaakgebondenheid daargelaten, niets op aan te merken valt. Alles aan de tien voorbijsuizende nummers klopt. Het tempo, het tempo is grotendeels retesnel. De sound. De sound is lomp, waardoor er in combinatie met het tempo een fantastische kannonnerie aan geluid optreedt. Iets wat log en zwaar is, kan plots heel snel en donderend worden. Een opgefokte neushoorn bereikt immers ook de snelheid van bijna zestig km/u.
De productie? Fantastisch. Precies wat zo'n plaat hebben moet om de ingespeelde noten enkel op een allerbest blaadje te presenteren. De zware en niet te heldere productie onderstreept de kwaliteiten van Obscenity op en top.
De nummers? Tien stuks, stuk voor stuk baas boven baas. Geen overbodige poeha maar een tiental ijzersterke rammerlaars die deze schijf van elkel kwaliteit voorzien. Overwegend snel, zoals al eeder gezegd, maar op het juiste moment weet Obscenity de nodige trage noten in te lassen om de ravage op het gemakje te overzien. En naast het prima gearrangeerde beukwerk en de anagenaame groove is er voldoende ruimte voor een scherpe solo of een sadistisch loopje die de nummers van een matig doch essentieel thrashy tintje voorzien.

Als ik ten strijde zou moeten trekken zou ik de trommelaars gebieden deze doodsmars te tamboeren. Forward the spears!

Tracklist
1. Obsessed With Slavery
2. Die Again
3. Mutate To Scourge - Infecdead
4. Incomplete
5. Out Of The Tombs
6. Cannibalistic Intent
7. Where Sinners Bleed
8. Return To Flesh
9. Non-Existence
10. The Bullet That Kills