We kennen Fozzy nog van hun vorige twee cd's, die voornamelijk uit covers bestonden. Toen was het nog een fun-band, want ze beweerden immers dat bands als Iron Maiden en Judas Priest hun nummers hadden gejat. Maar nu is de grap toch echt voorbij en krijgen we een cd voorgeschoteld vol met nieuwe, eigen nummers. Dus geen slechte platenmaatschappij meer uit Japan, geen drummer die 100 soorten kaas kan opnoemen en geen WWF worstelaar meer die een wannabe zanger wil zijn. Hmmm, dat laatste klopt eigenlijk niet, want Chris Jericho is nog altijd de frontman. Voor grapjas Andy Sneap werd het allemaal te serieus en zijn gitaar is overgedragen aan Ryan Mallum. Hij speelt mee op dit album, maar hij is alweer vervangen door ene Mike Martin.

Omdat ik Chris Jericho een wannabe zanger noemde, lijkt het misschien wel zo dat ik hem een slechte zanger vind. Integendeel. Ik vind dat hij een sterke zangstem heeft. En omdat hij professioneel worstelaar is, zal het met zijn rol als frontman ook wel goed zitten. De cd bevat dit keer dus eigen materiaal. Op de vorige cd Happenstance stonden ook al een paar eigen nummers en die vond ik niet zo geweldig. Ik hield mijn hart dan ook vast toen ik de nieuwe cd in de speler deed. Ik was dan ook blij verrast dat de nummers stukken beter zijn geworden dan ik dacht. Ze komen allemaal van Rich Ward en die kennen we nog van Stuck Mojo.

D'r zit veel variatie in de songs. Over het algemeen is het de typisch moderne Amerikaanse metal waarbij de invloed van bands als Iron Maiden en Judas Priest ergens in de verte te horen is. De solo's en de riffs zijn duidelijk geinspireerd door Zakk Wylde. Meneer Wylde mag zelf zijn kunsten ook vertonen tijdens het Black Sabbath-achtige Wanderlust. Natuurlijk gooit hij er weer een magistrale solo uit alsof het niks is. Meer gasten zijn er in de vorm van Marty Freedman (ex-Megadeth) en Mark Tremonti (Alter Bridge, ex-Creed), die uiteraard ook verdienstelijk werk afleveren op respectievelijk Born Of Anger (hardcore-metal!) en The Way I Am. Ook krijgen we een rapper te horen op It's A Lie, genaamd Bonecrusher. Dit nummer is dan ook voor die mensen die stieken af en toe een rap best wel kunnen waarderen.

De riffs zijn sterk, net als de solo's. En alle nummers zitten qua composities ook goed in elkaar. De band is gegroeid nu ze het op eigen kracht willen proberen. In de VS moet het geen probleem zijn. Chris Jericho is daar een grote ster. Hier op het vaste land van Europa zal het toch echt op de muziek aan moeten komen. En dat zit dus wel snor.

Tracklist:
1. Nameless
2. Enemy
3. Wanderlust
4. All That Remains
5. The Test
6. It's A Lie
7. Daze Of The Weak
8. The Way I Am
9. Lazarus
10. Born Of Anger