Ik vind het ook aangenamer om muziekgroepen een positieve beoordeling te geven naar aanleiding van albums waar ze allemaal hard hebben aan gewerkt maar het nieuwe Arrest werkje is maar een half doorbakken en licht schimmelend schijfje.

Deze Duitsers spelen sinds 1992 twee cd’s vol met heavy rock/metal waarbij soms ook powermetalinvloeden te herkennen zijn. Het grote probleem bij deze band is dat de nummers totaal niet boeiend zijn. De aantrekkingskracht bij harde muziek is net de agressie, het gevoel en het feit dat goede metal nummers echt kunnen knallen. Bij deze band is daar allemaal geen sprake van. Saaie standaardnummers, bij vlagen valse zang (vooral in de refreinen), en echt te onnozele teksten kenmerken eerder dit album. Ik zal nooit beweren dat mijn besprekingen literair zijn, maar deze Duitsers maken het echt te bond. Om je een indruk te geven van het niveau zal ik de eerste regels van het album even meegeven:

This got to be the same to you, so listen to me.
ROCK, ROCK, ROCK, ROCK
Lister to her whispers, she’s calling to me.
Turn of the light and dance for me exact the way I like
Take my hands down to your heaven for man
And give me all what I need.
Suck it out, out of my body
A warm taste of sweet bitterness.

Sorry, maar dit vind ik te infantiel voor een band die zich heel serieus voordoet en die bestaat uit bandleden die rond de dertig zijn. Af en toe horen we nog een goede riff of een leuke solo maar voor de rest is ‘Nightstalker’ een erg storende plaat. Ik weet niet wat platenbons en cultfiguur Alfie Falckenbah bezielde toen hij deze band bij zijn label tekende. Dit album dient genegeerd te worden en daar kan zelf de mooie Don Lawrence-achtige Storm-tekening gemaakt door Ken Kelly die de cover siert, niets aan veranderen.

Tracklist:
1. Intro
2. Same old story
3. Solitary man
4. Running process
5. Dancing on the edge of chaos
6. Night Stalker
7. Silent Truth
8. Shadows behind me
9. Where are we now?
10. Desperate memories
11. The prophecy
12. The other dimension