Je zou zeggen dat de markt voor nieuwe old school death metal nu wel zo’n beetje verzadigd zou moeten zijn, maar het einde lijkt nog lang niet in zicht. Op zich is dat natuurlijk niet zo erg, hoe meer goede osdm, hoe beter, nietwaar? Het probleem is natuurlijk dat veel van de bands die op zoek gaan naar die kenmerkende sound blijven steken in het maken van albums vol nummers die nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn en bol staan van de herhalingen en clichés.

Het Amerikaanse Bear Mace is een van die jonge bands die met volle overgave aan osdm doen. Het onlangs verschenen Slaves Of The Wolf maakt in elk geval duidelijk dat de mannen er geen doekjes om winden waar hun invloeden vandaan komen. Hun sound is een amalgaam van enerzijds de zware, voortploegende riffs van Bolt Thrower en anderzijds de dynamische tempowisselingen van de vroege Death. De vraag is natuurlijk of we hier te maken hebben met de zoveelste saaie imitatie van eerder genoemde formaties, of dat er meer in het vat zit.

De openingstrack Slaves Of The Wolf biedt een eerste indicatie van wat we voorgeschoteld krijgen. De invloeden van Bolt Thrower liggen er hier duimendik bovenop. De midtempo riffs klinken zwaar en hebben net genoeg groove om de luisteraar mee te slepen, met genoeg tempowisselingen om te zorgen dat het nummer niet gaat vervelen. Het zijn de melodische gitaaraccenten die zo nu en dan door de riffs worden gewoven die voor de variatie en een meer eigentijds gevoel zorgen. Captured Consumed daarentegen zou zo op Deaths Leprosy hebben kunnen staan. Maar beide nummers kennen juist voldoende variatie en inventiviteit in de riffs om pure imitatie te voorkomen. Herkenbaar: ja. Saaie imitatie: nee.

En zo weet Bear Mace aan elk nummer wel een eigen draai te geven. Door het toevoegen van een fijne d-beat aan het begin van de de single Worthless Lives bijvoorbeeld. Deze song kent verder een aardige twinsolo en moderne proggy elementen in de riffs. De d-beat wordt nogmaals heel effectief gebruikt in het met thrash-invloeden doorspekte The Iceman Cometh. Enfin, het punt is wel gemaakt. De band wijkt nooit heel erg ver af van de basissound, zodat je steeds dat herkenbare, zware osdm-gevoel blijft houden.

In vergelijking met de vorige plaat, Charred Field Of Slaughter (2020), klinkt het nieuwe album consistenter en tegelijk ook verfijnder. Verfijnd betekent in dit geval dat er meer focus ligt op een paar goede ideeën, die vervolgens veel zorgvuldiger worden uitgewerkt, in plaats van zoveel mogelijk ideeën achter elkaar te plakken. De sound wordt op deze manier opener, zodat de riffs meer ademruimte krijgen en de diverse melodische accenten veel effectiever worden. Vreemd genoeg klinkt Slaves Of The Wolf daardoor juist zwaarder en intenser dan zijn voorganger.

Bear Mace is echter op zijn best op de momenten dat er wat nadrukkelijker geëxperimenteerd wordt. In Heretics Burn zorgen de proggy elementen in het gitaarwerk voor verfrissende afwisseling en zit er duidelijk wat meer groove in de riffs. De thrash-invloeden, exotische gitaarmelodieën en afwijkende drumritmes maken van Prophecy het meest verrassende nummer, dat de indruk wekt dat de band nog lang niet is uitontwikkeld. Daarbij wordt er op een behoorlijk niveau gemusiceerd, waarbij vooral het drumwerk van Garry Naples en de strakke strot van Chris Scearce positief opvallen.

Slaves Of The Wolf brengt de agressie en intensiteit die je verwacht van een osdm-plaat en staat tjokvol loodzware riffs die herkenbaar zijn, zonder dat je het gevoel krijgt dat je ze al duizend keer hebt gehoord. De gemiddelde kwaliteit is daarbij hoog, want slechte nummers staan er niet op. Een aanrader dus voor alle liefhebbers van klassieke death metal.

Tracklist:
1. Slaves Of The Wolf
2. Worthless Lives
3. Drown
4. The Iceman Cometh
5. Captured Consumed
6. Heretics Burn
7. Prophecy
8. Cancerous Winds