Met de terugkeer van drummer Mike Portnoy is er sinds vorig jaar weer extra interesse in Dream Theater. Zo stond de Amerikaanse progband eind november in een uitverkocht AFAS Live. Tijdens die show in Amsterdam bleken Portnoy, Rudess, Petrucci, Myung en LaBrie in topvorm. De prima uitvoering van het nieuwe nummer Night Terror zorgde voor extra hoge verwachtingen voor Parasomnia.
Op deze zestiende full-length klinkt Dream Theater als… Dream Theater. Het is alsof de tijd heeft stilgestaan na het vertrek van Portnoy in 2010. De Amerikaan vertelde in een interview dat het weer vertrouwd was om met de anderen samen te spelen na dertien jaar afwezigheid, en dat hoor je terug op Parasomnia. Je komt niet veel verrassingen tegen. De teksten zitten vol met hints naar het verleden en de instrumentale ideeën roepen herinneringen op aan Metropolis Pt. 2: Scenes From A Memory (1999), Octavarium (2005) en Systematic Chaos (2007). De bijna twintig minuten durende epic The Shadow Man Incident is daar een goed voorbeeld van, maar ook in andere nummers hoor je elementen die terugkeren.
Hoewel het geen concept-album is, zijn de songs thematisch wel verbonden, met als thema parasomnie-aandoeningen, zoals slaapwandelen. Bovendien is er een cinematisch karakter aan gegeven door gesproken stukken, samples uit films en geluidseffecten toe te voegen. Toetsenist Rudess speelt daarin een belangrijke rol. Zo begint Dead Asleep met een sfeerbevorderend intro voordat Petrucci indruk maakt met een van zijn heavy riffs. Zo zwaar en donker heeft Dream Theater sinds Train Of Thought (2003) niet meer geklonken. Luister maar eens naar Midnight Messiah.
Hoewel het prettig is om Portnoy weer te horen drummen, is Petrucci degene die het vaakst de oren doet spitsen. De gitarist komt in Night Terror, Midnight Messiah en Dead Asleep met gave riffs die extra overtuigingskracht krijgen dankzij het krachtige drumwerk, dat net als het gitaarspel nadrukkelijk in de mix staat. Daarnaast is het soleerwerk van Petrucci enkele keren zeer fraai, zoals in Night Terror en Bend The Clock, dat als ballad begint, maar daarna steviger vervolgt. Rudess schittert vooral in Dead Asleep en speelt net als bassist John Myung op veel andere momenten in dienst van de compositie, al zorgt hij met zijn filmische toetsenwerk voor een nadrukkelijkere connectie met het hoofdthema. LaBrie laat een degelijke indruk achter. Hij zingt binnen zijn comfortabele bereik en dat is een verstandige keuze, zeker met oog op de concerten.
Of je wat met Parasomnia kan, is afhankelijk van of je vernieuwing zoekt of niet. Ben je tevreden met wat Dream Theater de laatste jaren heeft uitgebracht, dan heb je met deze nieuwe release een goede plaat in handen. Vind je het maar slaapverwekkend dat de groep weinig risico neemt en veel zelfplagiaat toepast, dan zal je de acht nieuwe tracks mogelijk saai vinden. De band vindt het wiel niet opnieuw uit, maar komt met een degelijk album dat goed geproduceerd is en hier en daar piekt. Niet meer, niets minder.
Tracklist:
1. In The Arms Of Morpheus
2. Night Terror
3. A Broken Man
4. Dead Asleep
5. Midnight Messiah
6. Are We Dreaming?
7. Bend The Clock
8. The Shadow Man Incident
