Enquête

Er komt een vervolg op de mockumentaire This Is Spinal Tap (1984). Wat is jouw favoriete scène of grap uit de originele film?

band rolt tussenraam omhoog om limousinechauffeur niet te horen
douanecontrole op het vliegveld
exploderende drummer(s)
grote cocon met Derek erin weigert tijdens concert te openen
Jeanine, David's vriendin, wordt de nieuwe bandmanager
Lick My Love Pump songtitel
miniatuursandwiches en andere backstageklachten
na vertrek Nigel gaat Spinal Tap free-form jazz spelen
Nigel verbiedt Marty om zelfs maar naar zijn gitaar te wijzen
optreden op militaire vliegbasis
poppenshow staat boven Spinal Tap op billboard
Shit Sandwich en andere albumrecensies
signeersessie in platenzaak
Spinal Tap maakt glorieuze comeback (in Japan)
Spinal Tap verdwaalt in gangenstelsel richting het podium
Stonehenge-monument maakt zijn livedebuut
uitvoering van Big Bottom
uitvoering van Gimme Some Money
uitvoering van Heavy Duty
uitvoering van Hell Hole
uitvoering van (Listen To The) Flower People
uitvoering van Tonight I'm Gonna Rock You Tonight
versterker die naar elf gaat
zwarte albumhoes van Smell The Glove
een andere scène of grap, namelijk:

[ Uitslag | Enquêtes ]

    20 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Hangman's Chair, An Evening With Knives en Lifelong
  • King 810, Afterlife, Yavid, Born A New en 3 Eyed Kids
  • Oranssi Pazuzu, Deafkids en Sturle Dagsland
  • 21 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Manticora
  • 22 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Electric Callboy, Blind Channel en One Morning Left
  • King Satan en Splinterbomb
  • Stake en Cloudsurfers
  • 23 mei:
  • Meshuggah
  • Wolfmother
  • 24 mei:
  • Midnight en Night Demon
  • Russian Circles
  • 25 mei:
  • Korn, Fever 333 en 3 Eyed Kids
  • The Night Flight Orchestra
  • 26 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Mayhem en Mortiis
    20 juni:
  • Five Finger Death Punch en Megadeth
  • Social Distortion
  • Spiritbox, InVisions en Tigress
Kalender
Vandaag jarig:
  • Allan Johnson (Exciter) - 63
  • Cristiano Migliore (Lacuna Coil) - 51
  • Daniel Sundbom (Persuader) - 44
  • Luca D'Angelo (Daedalus) - 45
  • Martin Lopez (Opeth) - 44
  • Mikael Stanne (Dark Tranquillity) - 48

Vandaag overleden:
  • Twan Fleuren (Legion Of The Damned) - 2011
Review

Nightrage - Abyss Rising
Jaar van release: 2022
Label: Despotz Records

 -

De melodieuze deathmetalformatie Nightrage mag dan minder populair zijn dan de grote namen uit deze scene (denk aan In Flames en Arch Enemy), de band staat wel al meer dan twintig jaar garant voor kwaliteit. Vooral het debuutalbum Sweet Vengeance (2003) mag gerust als een genreklassieker betiteld worden. Ook in de jaren daarna levert het gezelschap rondom gitaarheld Marios Iliopoulos het ene na het andere uitstekende album af. De receptuur bestaat steevast uit dezelfde ingrediënten – sterke, melodieuze riffs, goede refreinen en voldoende agressie om het geheel stevig te peperen - maar chefkok Iliopoulos weet er toch elke keer een smakelijk geheel van te maken.

Ook Abyss Rising, het negende album uit de carrière van de band, is direct herkenbaar als gerecht uit de Nightrage-keuken. De nieuweling verschijnt drie jaar na het prima Wolf To Man en ligt vrijwel volledig in het verlengde van dat album. Dat wil zeggen: puntige, melodieuze deathmetalkrakers waarin veel ruimte is weggelegd voor smeuïge, melodieuze riffs en een sporadische solo. Het melodieuze karakter van de tracks wordt op zeer sterke wijze in balans gehouden door een welkome dosis agressie. De hakkende drumritmes van de Griek Dino George Stamoglou (die er sinds het vorige album bij is) en de felle strot van Ronnie Nyman (die steeds beter gaat presteren) zorgen ervoor dat Nightrage de valkuil vermijdt waar veel moderne metalbands intrappen: kiezen voor een té gelikt en commercieel geluid, waardoor het gevoel van urgentie wegebt.

Met name de eerste helft van Abyss Rising is ijzersterk. De eerste vijf tracks behoren tot de meest overtuigende die de band tot nu toe heeft gepend in zijn lange carrière. Opmerkelijk daarbij is dat Nightrage vaak zeer melodieus te werk gaat (Swallow Me), maar desondanks nergens gezapig of afgestompt klinkt. De venijnige screams van Nyman geven de muziek een extra dosis agressie. De band weet als geen ander melodie en agressiviteit te combineren. Zo begint Dance Of Ceberus met een fraaie lead die over akoestisch gitaarwerk wordt gelegd, om vervolgens stevig hakkend (At The Gates-stijl) tekeer te gaan. In Falsifying Life wordt de luisteraar ingepakt door de smeuïge riffs waarmee Iliopoulos en zijn kompaan Magnus Söderman rijkelijk strooien.

Met een totale speelduur van achtendertig minuten is Abyss Rising een overzichtelijk werk. De drie korte intermezzo’s hadden wellicht weggelaten kunnen worden. De tien overige tracks doen eigenlijk nauwelijks voor elkaar onder, hoewel de grootste krakers dus op de eerste helft van de plaat te vinden zijn. Wie van melodieuze death metal ‘oude stijl’ (At The Gates, Dimension Zero, The Absence) houdt, zal heel wat plezier beleven met deze zeer solide plaat, die bovendien een hoge herspeelwaarde heeft.

Tracklist:
1. Abyss Rising
2. Swallow Me
3. Nauseating Oblivion
4. Dance Of Cerberus
5. Falsifying Life
6. Portal Of Dismay (Interlude)
7. Shadows Embrace Me
8. 9th Circle Of Hell
9. The Divergent
10. Cursed By The Gift Of Sight
11. False Gods
12. Pest Ridden Tide
13. Silence Of The Darkened Soul

Score: 82 / 100

Reviewer: Rik
Toegevoegd: 7 mei 2022

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2022 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.