Khemmis maakt er weinig woorden aan vuil, althans qua albumtitels. Na Absolution (2015), Hunted (2016) en Desolation (2018) is het nu Deceiver. Een nieuw portie doomed heavy metal, waar niets bedriegelijks aan is.

Iron Maiden meets doom, dat is een plausible omschrijving voor hetgeen de uit Denver afkomstige heren ons sinds het debuutalbum brengen. Vooral het twingitaarwerk en de tempoversnellingen doen eens te meer aan de overbekende Engelse band denken. Het tempo van de nummers op Deceiver ligt over het algemeen net ietsje lager dan op de voorganger Desolation, waardoor het doomgevoel wat meer aanwezig is. De meeste vocalen komen ook nu van zanger/gitarist Phil Pendergast, die een heldere, cleane en prettig in het gehoor liggende stem heeft en ook in de hogere regionen standhoudt. Jammer is het daarom dat ook gitarist Ben Hutcherson nog steeds een duit in het vocale zakje meent te moeten doen. De screams en grunts zorgen voor een onnodige interruptie van het prettige gevoel waarin je als luisteraar zit. Khemmis zou eens moeten overwegen om die vocalen achterwege te laten. In het laatste nummer The Astral Road Restlessy, dat flinke up-tempo stukken bevat, is dat al het geval en dat verdient navolging. Dat kan wellicht een echte doorbraak makkelijker maken.

Wat node gemist wordt op dit album, is een nummer dat er echt uitspringt, zoals bij eerdere albums met bijvoorbeeld Hunted en From Ruin wel het geval was. De beoordeling valt daarom wat lager uit dan bij de eerdere albums. Neemt niet weg dat fans van melodieuze heavy metal met een doomy inslag genoeg plezier aan Deceiver zullen beleven.

Tracklist:
1. Avernal Gate
2. House Of Cadmus
3. Living Pyre
4. Shroud Of Lethe
5. Obsidian Crown
6. The Astral Road