Metal en hardrock zijn muziekgenres die vaak populair zijn bij de outcasts van onze samenleving. Eigenzinnige en rebelse muziek voor mensen die niet altijd volgens het boekje leven. Binnen het metalgenre bevinden zich op hun beurt ook outcasts. Bands die niet makkelijk te categoriseren zijn en tegen de stroom in zwemmen. Het Engelse Amplifier is zo’n band die al achttien jaar zijn eigen gang gaat. Dit jaar brengt het gezelschap uit Manchester zijn zesde album uit. Ook Trippin’ With Dr Faustus is een album waarin Amplifier de luisteraar met enige regelmaat op het verkeerde been zet.
Progrock, spacerock, alternatieve rock, grunge, stoner, psychedelische rock, hardrock. Noem het maar op. Het zijn allemaal subgenres die in de loop der jaren verbonden zijn aan de muziek van Amplifier. Eigenlijk slaat geen van deze subgenres de plank mis. Amplifier betreedt met zijn eigenwijze composities alle genoemde muziekterritoria. Wie onsamenhangende liedjes verwacht, komt bedrogen uit. De klasse van Amplifier zit juist in het schakelen tussen de uiteenlopende passages. De groep heeft de capaciteiten om er een consistent geheel van te maken. Op de nieuwe plaat zijn er momenten waarin de groep graag een bombastische stadionrockband lijkt te willen zijn, maar tegelijkertijd ook Rush of Tool. Rainbow Eyes blinkt vooral uit door de heerlijke flow. De goed verzorgde vocalen en pompeuze drums en gitaarriffs maken het tot een uitstekende opener.
In Freakzone laat Amplifier een drang naar experimenteren horen, gecombineerd met een flinke dosis bombast in de drums en riffs. Kosmos (Grooves Of Triumph) komt in aanmerking voor de meest complete song van dit album. Ook hier vormen de melodieuze, hoogdravende verzen een interessant contrast met het psychedelische refrein. Amplifier weet de composities interessant te houden door veel details toe te voegen aan de liedjes. Regelmatig krijgen de nummers een onconventioneel slot mee. Anubis is een welkom rustpunt. Dit akoestische nummer doet denken aan Simon & Garfunkel, maar dan gezongen door Papa Emeritus van Ghost. Supernova is een prachtige song, die mystiek van start gaat, maar vervolgens weer een pompeus vervolg krijgt. Old Blue Eyes valt vooral op door de prominent aanwezige, ronkende bas. De zang en het noisy, opmerkelijke slot doet vermoeden dat er geluisterd is naar een van Mike Pattons avant-garde projecten.
Trippin’ With Dr Faustus is een lekker eigenzinnig album waarop Amplifier enerzijds experimenteel te werk gaat, maar anderzijds zijn liefde voor bombastische hardrock niet onder stoelen of banken steekt. De zang is sterk, maar mag soms wel wat minder braaf gebracht worden. Mocht je Amplifier nog niet kennen en wel houden van genre-overschrijdende rockgroepen, dan is dit album zeker een aanrader.
Tracklist:1. Rainbow Eyes
2. Freakzone
3. Kosmos (Grooves Of Triumph)
4. The Commotion (Big Time Party Maker)
5. Big Daddy
6. Horse
7. Anubis
8. Silvio
9. Supernova
10. Old Blue
