Vreemd eigenlijk dat hier niet eerder een review is verschenen voor een album van Dark Lunacy. En dan te bedenken dat ik het zesde album van de Italianen, dat eind vorig jaar is verschenen, ook bijna was vergeten. The Rain After The Snow is echter te goed om niet onder de aandacht te brengen. De band kan rekenen op een behoorlijke fanschare, maar voor wie de formatie rond Mike Lunacy nog niet kent; symfonische death metal, met een portie drama en klassieke elementen. Deze omschrijving doet waarschijnlijk denken aan landgenoten Fleshgod Apocalypse, maar de muziek van Dark Lunacy is veel toegankelijker en minder complex. Niet te vergelijken dus.

Dark Lunacy werd opgericht in 1997 en viert dit jaar een jubileum, maar eigenlijk geldt dat alleen voor frontman Mike. Wisselingen in de bezitting zijn eerder regel dan uitzondering. Mike werkt nog wel samen met bassist Jacopo Rossi. Sterker nog, de composities en de productie zijn ditmaal in handen van Jacopo. Het realiseren van een nieuw album kost de nodige tijd. Er wordt gewerkt met gastmuzikanten (nu alleen cello en violen) en een koor. De pianostukken heeft Jacopo voor eigen rekening genomen. De composities op de voorgaande platen zijn weliswaar goed, maar niet eerder wist Dark Lunacy zo te overtuigen met mooie melodielijnen, goede riffs en fraaie klassieke passages.

Tot The Day Of Victory (2014) werd iedere nieuwe plaat een tikkeltje bruter dan de voorgaande, maar met The Rain After The Snow wordt met deze traditie gebroken. Dit album is melodieuzer en gaat deels terug naar de gothic-achtige stijl van het debuut Devoid (2000). Er zijn meer veranderingen. De Tweede Wereldoorlog en de Russische geschiedenis (met bijbehorende muzikale invloeden) vormen een belangrijke inspiratiebron voor de lyrics op de voorgaande platen. Het hoofdthema van The Rain After The Snow is de wreedheid van het leven, de harde waarheid en het verstrijken van de tijd. De titel is een metafoor; de sneeuw is een geschenk en de regen staat voor ontbering. Het staat voor een meedogenloos, sadistisch karakter dat de goede dingen in het leven geeft en deze vervolgens afneemt.

Vanwege het andere thema voor The Rain After The Snow is de mannelijke koorzang verdwenen. Op deze plaat domineren vrouwelijke vocalen in het veertigkoppige koor, dat overigens met mate en op de juiste momenten wordt ingezet. De grunts van Mike zijn weliswaar een beetje monotoon, maar hij varieert met zijn stemvolume en met min of meer gesproken passages. Voorafgaand aan de albumrelease verscheen een video voor Gold, Rubies And Diamonds. Dit is het meest catchy nummer op de plaat, maar het doet me eigenlijk niet zoveel. De opener Ab Umbra Lumen, hoogtepunt Tide Of My Heart en Awareness zijn bijvoorbeeld sterkere tracks. Er staan ook juweeltjes op dit album, zoals Precious Things en de titeltrack. Hierin staat de fraaie combinatie van metal en klassieke instrumenten meer op de voorgrond. De afsluiter Fragment Of A Broken Dream is een fraai klassiek stuk met alleen piano, cello en violen.

Samenvattend is Dark Lunacy met The Rain After The Snow een andere weg ingeslagen, waarbij het beste van de voorgaande albums is gebleven. Hoewel de eerdere platen zeker de moeite van het beluisteren waard zijn, is het niet zo dat deze mij echt weten te boeien. Bassist Jacopo Rossi heeft daar nu verandering in gebracht. Mijn advies aan Mike is dan ook in elk geval te zorgen dat Jacopo aan boord blijft.

Tracklist:
1. Ab Umbra Lumen
2. Howl
3. King With No Throne
4. Gold, Rubies And Diamonds
5. Precious Things
6. Tide Of My Heart
7. The Rain After The Snow
8. Life Deep In The Lake
9. The Awareness
10. Fragment Of A Broken Dream