Asphyx werkt momenteel aan de opvolger van Deathhammer uit 2012. Een goed moment om aandacht te besteden aan het eigenlijke debuutalbum Embrace The Death, een bijzondere plaat die twintig jaar geleden uitkwam, met als bonus de single Mutilating Process uit 1989. Mijn eerste kennismaking met Asphyx was vlak nadat Last One On Earth uitkwam in 1993. Het label, dat het debuut zou uitbrengen, ging failliet en daarom is The Rack het eerst uitgebrachte studioalbum. Tot twintig jaar geleden, want in 1996 besloot Century Media Records de plaat alsnog uit te brengen.

Je zou een boek kunnen schrijven over de bandhistorie, zeker wanneer je alle betrokkenen individueel zou vragen naar hun perceptie van de gebeurtenissen. Embrace The Death stamt uit de periode dat Martin van Drunen nog de frontman van Pestilence was. In de occulte eerste jaren waren al enkele wijzigingen in de line-up achter de rug en voor het debuut gingen drummer Bob Bagchus, gitarist Eric Daniels en zanger/bassist Theo Loomans de studio in.

Zeker in vergelijking met Last One On Earth is de sound op Embrace The Death primitief, maar goed passend bij de duistere, rauwe, compromisloze doom/death uit de beginperiode van Asphyx. De matige sound heeft me nooit echt gestoord. Hoewel de duistere, occulte sfeer op The Rack is behouden, zijn de lyrics op die plaat minder satanisch. Martin van Drunen heeft een aantal teksten van Theo herschreven en van het occulte imago was op Last One On Earth bijna niets meer over.

Het vroege geluid van Asphyx draait om een morbide, duistere sfeer en niet om complexe riffs en techniek. Het gevoel van een lugubere horrorfilm wordt meteen goed neergezet in Intro, met de betoverende zang van een kinderkoor als interlude voor de logge, zware titeltrack. Dit nummer is herschreven tot Pages In Blood op The Rack. Ook Denying The Goat is herschreven en staat als Diabolical Existence op The Rack. Op die plaat staat ook The Sickened Dwell. De beginperiode van doom/death komt op het origineel veel beter tot zijn recht. Trager, dreigender en een tikkeltje melancholischer, met Vault Of The Veiling Souls als hoogtepunt. Toch wint de betere sound het uiteindelijk, want Streams Of Ancient Wisdom bevalt me in de versie met Martin op Last One On Earth een stuk beter.

Asphyx bereikte het grote publiek nadat Martin van Drunen in 1990 bij de band kwam en Martin is degene die ik wil horen op een plaat van Asphyx. Toch vind ik de vocalen van Theo veel beter passen bij de nummers en de sfeer op Embrace The Death. Martin verliet Asphyx kort nadat Last One On Earth uitkwam. In 1996 kwam Theo terug en werd God Cries opgenomen. Nadat de bandnaam veranderde in Soulburn was Theo weer uit beeld. Hij verongelukte op een spoorwegovergang en zijn visie op alle gebeurtenissen zullen we nooit te weten komen. Alle verhalen rondom Asphyx uit die periode berusten op eenzijdige uitlatingen en speculatie.

We mogen Century Media dankbaar zijn voor de beslissing die twintig jaar geleden genomen is, want Embrace The Death geeft erg goed weer hoe doom/death in die periode tot bloei kwam en juist in deze meest primitieve vorm kan ik enorm genieten van Asphyx. Met een ongepolijste en zware sound is deze plaat een duivels meesterwerk en dat is ook de reden dat ik de re-issue (verschenen in 2009) nog niet beluisterd heb. Aan dit soort platen moet je niet sleutelen.

Tracklist:
1. Intro
2. Embrace The Death
3. The Sickened Dwell
4. Streams Of Ancient Wisdom
5. Thoughts Of An Atheist
6. Crush The Cenotaph
7. Denying The Goat
8. Vault Of The Vailing Souls
9. Circle Of The Secluded
10. To Succubus A Whore
11. Eternity's Depths
12. Outro
13. Mutilating Process
14. Streams Of Ancient Wisdom