Dat het Amerikaanse Divebomb Records uitstekend in de smiezen heeft welke oude platen wel of niet opnieuw uit te geven, is duidelijk. Dat labelbaas Matthew Rudzinski ook een neusje heeft voor nieuwer talent is minder bekend, maar beslist niet minder waar. Neem het Britse Eradikator. Topband, weet ik nu. Hoezo? Drie woorden. Edge Of Humanity.

Ik ben dolblij dat Metal Church weer met zanger Mike Howe herenigd is. En XI is zeker een sterke plaat. Eradikator is echter beter. Beter dan Metal Church en ook sterker dan Sanctuary op het toch bepaald niet misselijke The Year The Sun Died, om maar wat vergelijkbare muziek te noemen. Misschien dat de jonkies van Eradikator de ervaring van die groepen mist, maar dat compenseren ze ruimschoots met een flinke lading jeugdige energie en flitsend vakmanschap. Ik heb namelijk in tijden niet zo'n lekkere (thrashy) heavymetalplaat als Edge Of Humanity gehoord. Een cd die bol staat van de goede songs, machtige riffs en heerlijke solo's.

En wat houden ze het lekker compact bij Eradikator. In tegenstelling tot hun kwakkelende landgenoten van Iron Maiden zweren deze jongens bij effectieve composities. Wanneer een nummer toch wat langer duurt, zoals het afsluitende Kairos Passing of het ijzersterke Fortress Unknown, dan merk je het simpelweg niet. Daarvoor is de muziek te interessant. De akkoordenschema's hebben we misschien al eens eerder gehoord, maar ze werken. De melodieën doen ook af en toe aan andere bands denken, maar ze blijven hangen. Zanger Pat Cox zingt gelukkig als een echte Brit. Zonder castraatgilletjes en mét ballen. Een beetje zoals de ondergewaardeerde, tweede zanger van Satan. Een man met de naam Michael Jackson, die onder meer Suspended Sentence en de latere albums van Pariah inzong. Rauw in de coupletten en melodieus als het moet.

Het meest ben ik onder de indruk van gitaartandem Andy McNevin en Liam Priest. Priest, goede naam. Want de rappe riffs en solo's doen soms wel eens denken aan die andere Britse metalgrootheden. Maar waar die tegenwoordig op plaat wat blubberig en uitgerangeerd klinken, daar trekken McNevin en Priest meerdere sprintjes achter elkaar. Met supergaaf gitaarwerk tot gevolg. Sommige solo's behoren tot de lekkerste die ik de afgelopen tien jaar gehoord heb. Godzijdank is de productie op niveau, dus al dat moois druipt smakelijk en kraakhelder uit de speakers.

Eradikator is wat mij betreft rijp voor het grotemensenwerk. Muzikaal is dit stukken spannender en spetterender dan bijvoorbeeld Sabaton of Dragonforce. Verder zou ik Iron Maiden eens willen aanraden om een jonge Britse band als deze een keer mee te nemen op tournee. Eradikator doet het ongetwijfeld een stuk beter dan al die matige klotebands met familieleden van de oudjes in de gelederen. Of zijn de legendes bang dat ze van het podium worden gespeeld? Kan zijn, zeker met deze Britten. Een topband, dus.

Tracklist:
1. Mesmerised
2. Man Behind The Mask
3. Edge Of Humanity
4. Astral Body
5. Seasons Of Rage
6. Fortress Unknown
7. The Great Deception
8. Dead Hands Of The Past
9. Kairos Passing