Zelf noemen ze hun muziek industrial noise en daarmee dekken ze de lading aardig. Verwacht echter geen rauwe vorm van Nine Inch Nails of, aan de andere kant van het spectrum, Kraftwerk. Nee, niets van zulks. De basiselementen van 00-15: l'Avanguardia Industriale (what's in a name) zijn dan weliswaar onmiskenbaar industrial, deze Italianen geven er een geheel eigen draai aan. Invloeden vanuit de doom en sludge maken het geheel namelijk nogal zwaarmoedig en mistroostig. Met name de diepe bas geeft het muzikale deel een smerig randje.
De naargeestige stem van Gabriele Oltracqua geeft deze plaat bovendien een typerende, misantropische feel. De vocals hebben wat dat betreft wel wat weg van die van Menace Ruine. En dat is niet de enige overeenkomst. Hier en daar ontwaar je namelijk ook wat lichte black-invloeden. Het geheel voelt dan ook met vlagen wat avantgardistisch aan. Je zou de stem echter zo nu en dan ook kunnen classificeren als een op hol geslagen Courtney Love. Dat maakt deze plaat ietwat ongrijpbaar. En daar schuilt precies de kracht van Infection Code.
Bovendien ik noem het bewust 'ietwat' ongrijpbaar. De composities bieden namelijk voldoende structuur en houvast om de rode draad te volgen. Er is echter een grote maar. Helaas is het na nog geen 23 minuten alweer gedaan met de onpret. Jammer, want met name als je het volume gewoon even op standje burenruzie zet, is het fijn toeven in de narigheid van dit eigenaardige viertal. Maar 23 minuten is me net iets te kort om echt in de hogere sferen te belanden die dit soort muziek zo kenmerken. Deze ep is in ieder geval reden genoeg om de albums eens op te snorren.
Voor de liefhebbers van fysieke releases is het nog interessant om te melden dat deze plaat ook in hardcopy uitkomt, en 45 minuten aan live video bevat.
Tracklist:
1. Martire
2. Cupavanguardia
3. Origine
4. Grigio
.jpg){kind=small}
