Er zijn in mijn omgeving nog steeds teveel stemmen die me vertellen dat er geen Nederlandstalige muziek zou mogen bestaan. Ze zitten niet in mijn hoofd, het zijn vooral stemmen in mijn omgeving van zogenaamde muziekliefhebbers die denken dat de Nederlandse taal in muziek vooral gebezigd wordt in plaatsen als Volendam of gebieden waar men wanstaltige carnavalstroep waardeert. Is er dan onder de jongere groep mensen niemand meer die van een band als Fungus kan genieten? Erg zonde, want wat mij betreft is Heidevolk het perfecte voorbeeld van een groep die laat zien hoe mooi onze moerstaal daadwerkelijk kan zijn.

Niet dat de band op muzikaal vlak minder belangrijk is, integendeel! Waar Batavi vooral een behoorlijk rechttoe-rechtaan metalalbum was waarop de folkroots wat naar de achtergrond gedrukt werden, is Velua een perfecte combinatie van de verscheidene elementen die de vorige albums allemaal zo genietbaar maakten. Opener Winterwoede had niet misstaan op het vorige album, terwijl Herboren In Vlammen en Een Met De Storm prima op het wat speelsere Walhalla Wacht hadden kunnen staan. De volwassenere toon die de laatste jaren is ingezet, blijft ook hier volhardend overeind. Dit ligt niet alleen aan de teksten, maar ook aan de muziek zelf. Waar bij genregenoten als Korpiklaani en Eluveitie de folky ondertonen altijd ontaarden in een bepaalde hoempa-sound, is de veelvuldig gebruikte vioolsound op dit album meer een schepper van een tragische en melancholische sfeer.

De – overigens zeer verstaanbare – volwassen teksten en de vrij zware vioolpartijen zorgen in een prachtnummer als Velua voor een sfeer die eerder tegen epic metal aanzit, dan bij het gros van de pagan/folkmetalbands het geval is. Het absolute hoogtepunt is echter het angstaanjagende Richting De Wievenbelter, waarop ijzingwekkende vrouwenzang en aan Manilla Road herinnerende akoestische gitaarpartijen een bijzonder naargeestige sfeer creëeren die me kippenvel bezorgt. De mensen die zich wat meer verdiept hebben in Nederlandse folklore zullen aan de hand van het thema over de Witte Wieven begrijpen waarom juist dit nummer het meest duistere nummer van het album is.

Tegenover dit soort nummers staat dan ook het erg opmerkelijke Urth waar de zanglijnen bijna zoetgevooisd klinken, maar tegelijkertijd zo wonderschoon zijn, dat het onmogelijk als simpel en poppy afgedaan kan worden. In dit geval is het weer extra duidelijk hoe de band met zang blijft experimenteren en nog steeds groeit. Afsluitende bonustrack Vinland is dan ineens weer opmerkelijk omdat de band hier voor het eerst in het Engels zingt. Als eerbetoon aan de nieuw verkregen fans die de band over de hele wereld heeft gekregen, is het een fijn nummer, maar juist doordat de teksten niet in de moerstaal gezongen zijn, vind ik het toch verreweg het minst interessante nummer op het album.

Complimenten voor de zang van nieuwkomer Lars Nachtbraecker die de lagere zangpartijen en grunts op zich neemt. Een ander pluspunt is de aanwezigheid van vele prachtige solo's die op het juiste moment snel en technisch zijn, maar voor het gros van de tijd slepend en melodieus zijn in de stijl van de sfeer van het album. Velua is wat dat betreft voor mij de perfecte combinatie van de oude en nieuwe stijl en het bewijs dat Heidevolk een van de meest intrigerende bands uit eigen land is. Voor de verandering hoeft de dooddoener 'on-Nederlands goed' ook niet gebruikt te worden. Niet alleen voor de paganliefhebbers interessant, ook liefhebbers van een band als Doomsword dienen Velua eens te beluisteren.

Tracklist:
1. Winterwoede
2. Herboren In Vlammen
3. Urth
4. De Hallen Van Mijn Vaderen
5. De Vervloekte Jacht
6. Het Dwalende Licht
7. Drankgelag
8. Velua
9. Een Met De Storm
10. Naar De Wievenbelter
11. In Het Diepst Der Nacht
12. Vinland