Maar liefst negen jaar moesten de fans van Ancient Rites wachten op een nieuwe full-length. Wederom waren line-upwisselingen (en gezondheidsproblemen) de redenen waarom het zo lang heeft geduurd. Ondanks deze tegenslagen hebben de Belgen zich herpakt en is Laguz het resultaat. Wordt het wachten op nieuw materiaal met deze zesde release beloond?

De vraag stellen is ‘m beantwoorden. Ik kan me voorstellen dat de fans na de eerste paar luisterbeurten de plaat vinden tegenvallen. Dat komt met name door de productie en dat is opvallend, want net als de vorige platen is er samengewerkt met Christian ‘Moschus’ Moos in de SpaceLab Studio. Niet dat hij die twee platen van een geweldige productie voorzien heeft, maar hij gaf ze wel een emotionele connectie mee. Die klik mis ik met het nieuwe werk. Het geheel klinkt wat overgeproduceerd en raar gemixt. Het grootste probleem is dat het gitaargeluid van met name de ritmegitaren te ver is weggedrukt in de mix terwijl juist dat een van de sterkere elementen is van Ancient Rites.

Daarentegen staan de keyboardpartijen en de zang prominent in de mix. De vocalen van historicus Günther zijn altijd al een punt van discussie geweest. Ook nu kan ik me voorstellen dat mensen er maar moeilijk aan kunnen wennen. Het lijkt wel alsof er bijna niet meer gezongen wordt. Het houdt het midden tussen fluisteren en praten. Wat daarbij niet helpt, is dat er wat effecten aan zijn toegevoegd die het luisterplezier niet bevorderen. Slechts sporadisch wordt er gezongen, zoals in Under The Sign Of Lagoz en Von Gott Entfernt (Bij Nacht En Ontij).

Toch zullen de fans die Laguz meer dan vijf luisterbeurten gunnen en door de gebrekkige productie heen kunnen prikken, genoeg fraais ontdekken. Met het songmateriaal is namelijk niet veel mis. Met name Under The Sign Of Lagoz, Von Gott Entfernt (Bij Nacht En Ontij), Leg V Aladaue (Fifth Larks Legion) en Frankenland zijn prima nummers die voldoen aan de verwachtingen. Strijdliederen die verhalen over vergeten feiten uit de historie. Het epische karakter ervan is toegenomen doordat de symfonische factor een grotere rol speelt. Veel tracks zijn voorzien van mooie intro’s, zoals die van Golden Path To Samarkand, Von Gott Entfernt (Bij Nacht En Ontij) en Apostata (Imperator Fidelis). Ook tijdens de tracks zijn er verschillende momenten waarop de orkestraties goed zijn verwerkt, zoals te horen in Carthago Delenda Est. Bovendien is er een aantal momenten waarop de leadgitaren en het cinematische keyboardwerk elkaar mooi aanvullen, bijvoorbeeld tijdens Apostata (Imperator Fidelis), Leg V Aladaue (Fifth Larks Legion) en het tweede deel van Von Gott Entfernt (Bij Nacht En Ontij).

Laguz is met name door de productie een wat tegenvallende plaat, maar wie deze zesde full-length vaker gaat beluisteren, ontdekt dat het songmateriaal goed in elkaar steekt. Niet dat het niveau van de vorige twee platen worden geëvenaard, maar globaal is het materiaal solide. Door de gebrekkige mix komen de beste elementen echter niet helemaal tot hun recht. Een gemiste kans dus vooral. Hopelijk herstelt de band zich snel van deze lichte teleurstelling.

Tracklist:
1. Golden Path To Samarkand
2. Carthago Delenda Est
3. Under The Sign Of Lagoz
4. Von Gott Entfernt (Bij Nacht En Ontij)
5. Apostata (Imperator Fidelis)
6. Leg V Aladaue (Fifth Larks Legion)
7. Mind Unconquered
8. Umbra Sumus (We Are Shadows)
9. Frankenland
10. Fatum (Ill Fate / Noodlot)