Kan je wel een mooi verhaaltje schrijven over hoe 'lief je je bandleden wel niet vindt' en hoeveel 'respect je hebt voor groove, melodie en agressie', maar het gaat natuurlijk om de muziek. Dit Londense vijftal bedient zich van punky djent met gangvocals aangevuld met verschillende elementen uit de rock en als je niet vies bent van een gelikte productie, en bovendien een popvariant op metalcore wel leuk vindt, zou dit zomaar 'je ding' kunnen zijn.

Dat poppy moet trouwens een beetje met een korreltje zout genomen worden. Er wordt namelijk ruimschoots voldoende gemathmetald en geprogd om de gemiddelde Three Doors Down-adept te laten huilen in een hoekje. Maar deze vijftracks ep genaamd XIII luistert toch wel erg gemakkelijk weg. Met regelmaat is het ook echt wat te lief om door te gaan voor djent of metalcore. En toch zitten er zo nu en dan echt wel een paar strakke staccatoriffs en gave hooks in.

Echter verzandt de band al gauw weer in net iets te makkelijke punkstuff. Als je daarbij optelt dat de overgangen hier en daar net iets te gekunsteld en ietwat abrupt zijn dan is de conclusie al gauw dat deze poging tot versmelting van deze twee genres bij ZOAX niet helemaal uit de verf komt op XIII: de liefhebbers van proggy complexe structuren zullen de helft van de plaat te gelikt en te hip vinden. De liefhebbers van lekker in het gehoor liggende meezingrefreintjes zullen net iets te vaak de weg kwijt zijn in de polymeters.

Als deze heren echter wat meer aandacht aan compositie besteden en een goede live-reputatie op weten te bouwen, voorzie ik best mogelijkheden. De potentie is er en de verschillende genres komen op zich goed uit de verf. Als men deze adviezen ter harte neemt, zou het nog best wat kunnen worden met die full-length, maar vooralsnog heb ik zo mijn twijfels.

Tracklist:
1. Bitter.Angry.Fake
2. Burn It To the Ground
3. High
4. Jekyll Meets Hyde
5. Mind Game