Als er een heavy rockband is die meer naamsbekendheid en respect verdient, dan is het wel de Zweedse viermansformatie The Quill. Ik leerde deze uitstekende band vorig jaar kennen door middel van hun derde album "Voodoo Caravan", en was na slechts enkele nummers gehoord te hebben al erg onder de indruk van de gepassioneerde, stoner-achtige heavy rock. Nu is er in de vorm van "Hooray! It's a Deathtrip" de opvolger van "Voodoo Caravan", en ik kan alleen maar zeggen dat de heren van The Quill hiermee nog maar eens een dikke vette streep onder hun talent en relevantie zetten.

Voor zij die niet bekend zijn met het voorgaande werk van de band: The Quill staat voor energieke heavy rock, die helaas te vaak in het stoner genre ingedeeld wordt. Waarom helaas? Nou, omdat The Quill een te origineel en authentiek geluid heeft, en naast wat oppervlakkige stoner-invloeden blijk geeft van een liefde voor '70s bands als Mountain en Led Zeppelin. Door de band in een specifiek muzikaal genre te plaatsen breng je alleen maar schade toe, want de heren maken volop gebruik van het bonte muzikale spectrum dat gemakshalve heavy rock genoemd wordt.

Wat het meest opvalt aan "Hooray! It's a Deathtrip" ten opzichte van "Voodoo Caravan" is dat de band nog iets meer variatie laat horen. Elk nummer kent een individueel en herkenbaar karakter, en wat betreft stijl en de toepassing van invloeden kennen de nummers een meer uitgesproken karakter. "American Powder" bijvoorbeeld doet sterk aan Soundgarden denken (ten tijde van "Superunknown"), een gevoel dat alleen nog maar versterkt wordt door het feit dat de zang van Magnus Ekwall bij vlagen lijkt op die van Chris Cornell. Een nummer als "Hammerhead", met z'n voorzichtig toegepaste folk-klanken, refereert daarentegen duidelijk aan het betere werk van Led Zeppelin.

Algemeen gesteld kent dit album veel 'drive', en komen de muzikanten over alsof ze erg veel plezier hebben gehad tijdens het schrijven en opnemen van de plaat. En voor zover ik de heren kan doorgronden, is dit ook werkelijk het geval geweest. Hier hoor je een band aan het werk die volkomen tevreden is over wat ze op dit moment in hun leven doen, en daardoor gebruik kunnen maken van een bron van muzikale magie waarvan alleen de beste, meest gedreven muzikanten toegang tot hebben.

Mijn favoriete nummers zijn "Nothing Ever Changes" (The Quill op z'n meest energiek en opzwepend), "Come What May" (heerlijke opbouw richting een ijzersterk refrein en een van Magnus' beste zangprestaties) en "Hammerhead" (de al genoemde Zeppelin-achtige track).

Dit nieuwe album van The Quill is sinds ik hem in de brievenbus aantrof niet meer uit m'n cd-speler weg te slaan geweest. Liefhebbers van het voorgaande werk van de Zweden zullen wederom intens genieten van een reeks sterke songs, en voor lieden die nog niet bekend zijn met The Quill maar waarbij ik met mijn recensie wat interesse heb doen groeien, is "Hooray! It's a Deathtrip" een prima medium om bekend te raken met deze bijzonder goede band. Zonder meer het beste heavy rock album sinds "Songs for the Deaf".

Tracklist:
1. Spinning Around
2. Nothing Ever Changes
3. Come What May
4. Too Close to the Sun
5. Hand Full of Flies
6. American Powder
7. Hammerhead
8. Giver
9. Man Posed
10. Because I'm God
11. Control