Black Majesty. Wie zijn dat nou weer? Even spitten op hun homepage leert ons dat het hier gaat om een "melodic heavy metal band" uit, jawel, Australie. Dit debuutalbum komt uit de schuur van het Duitse Limb Music, ook bekend van Rhapsody en Luca Turilli. Shit. Heb ik weer. Volgens de site heeft de band hun invloeden van Judas Priest, Iron Maiden, Black Sabbath en uit de Duitse hoek Helloween en Blind Guardian. Laten we eens gaan luisteren.

De intro van eerste nummer, Fall of the Reich, doet enigzins Duits aan, en zou ook niet misstaan op een melodic death-album.De heren hebben goed opgelet hoe het er aan toe gaat hier in Europa. De zang is van het kaliber Hammerfall om maar even een vergelijking te noemen, en de rest van het nummer is eigenlijk gewoon powermetal met wat progressieve invloeden. Voor de liefhebber is er niets mis mee. Iets minder "power" wellicht dan het bovengenoemde Rhapsody, maar ik kan het toch geen heavy metal noemen. Aan het eind worden we getrakteerd op een onvervalste hoge uithaal van enkele seconden.

Legacy, nr 2, gaat gewoon door waar nummer 1 ophield. Jammer. Ik heb het gevoel dat mensen die geen voorkeur hebben voor powermetal ongeveer hier afhaken. Misschien biedt het volgende nummer troost. En jawel! Bij Guardian neigt het wat meer richting de Britse stromingen. Verder springt het nummer er niet echt uit, behalve misschien weer zo'n bizar lange uithaal.

Sands of Time begint met een veelbelovend introotje, om daarna weer vrolijk verder te gaan met de vamvaddevam-vamvaddevam (ach, je weet wel wat ik bedoel ) riffjes die ook al in de openingsnummers de boventoon voerden. Niet mijn smaak maar niet slecht, om maar even belachelijk correct te zijn. Power Metal. Destinantion heeft een fijn doomy intro. Oh wacht, nummer 5 IS een fijn doomy intro. Journeys End neigt een beetje naar de epische sound van Hammerfall (Alweer die band!). Leuk nummer. Voor de liefhebber. COlliding Worlds gaat van start met een loopje a la Maiden, maar blijft verder een beetje bij de stijl van het vorige nummer.

In het volgende nummer, No Sanctuary, gaat allemaal iets langzamer, niet echt Rhapsody achtige praktijken hier. Ook gaan de zang een beetje naar het Peter Steelse toe. Ik zeg een beetje! Behalve in het refrein, daar gaat het weer van POWOW! Bij Beyond Reality doet het drumwerk in het begin je vermoeden dat we weer een powernummertje voorgeschoteld krijgen. Het blijkt weer mee te vallen, het is weer iets langzamer. Lady of the Lake, het laatste nummer alweer, is zowaar bijna een ballad. Ik zie voor me een zaal waar een horde Duitse jungs uit volle borst staan mee te zingen. Erg langzaam, erg gevoelig. Nu is het wachten op een overweldigende solo.(Ja, inderdaad, ik schrijf netjes mee tijdens het luisteren.) Oh, daar istie al.

En dat was het alweer, het debuutalbum van deze kerels uit dat ellendig grote land aan de andere kant van de aardbol. Zoals ik al meerdere malen heb gezegd, een leuk album voor de liefhebber, zeker uit uitchecken waard. De invloeden van de bovengenoemde bands zijn zeker terug te vinden, maar het zijn zeker geen copycats. Ook heb ik het gevoel dat er een soort eerbetoon aan de gang is, gezien de steekwoorden in de titels (Sanctuary, Guardian...). Heb je een hardgrondige hekel aan alles wat maar naar powermetal ruikt, loop dan met een grote boog om dit album heen.

Tracklist:
1. Fall of the Reich
2. Legacy
3. Guardian
4. Sands of Time
5. Destination
6. Journeys End
7. Colliding Worlds
8. No Sanctuary
9. Beyond Reality
10. Lady of the Lake Suncross 70/100 http://www.blackmajesty.com/