Nu het jaar bijna voorbij is, zouden we bijna vergeten dat van de ex-Savatage leden dit jaar niet alleen door Jon Oliva een album is uitgebracht. Nee, ook mijn persoonlijke favoriete Savatage-zanger Zak Stevens heeft dit jaar eerder in maart een nieuw Circle II Circle album uitgebracht. Omdat niet alle albums ons rechtstreeks aangereikt worden, was het nu zodoende even wachten tot ik Seasons Will Fall ook echt in mijn collectie had voor ik tot een recensie kon over gaan. Circle II Circle is altijd zo'n band geweest waarvan ik absoluut zal toegeven dat het materiaal vaak vrij cliché is, maar waar ik toch heel veel plezier uit kan halen tijdens het beluisteren. De belangrijkste factor hiervoor is Zak Stevens' stem en de bij vlagen toch wel erg sterke albums als het voor mij onovertroffen Burden Of Truth. Tot mijn grote spijt moet echter ik toegeven dat Seasons Will Fall tot nu toe voor mij verreweg het minste Circle II Circle album is dat de band heeft geproduceerd.

Een van de belangrijkste problemen hiervan is de zang. Stevens schittert nog steeds op enkele fantastische tracks, maar het duurt zo lang voordat het er überhaupt op lijkt dat hij echt moeite doet. Het refrein op Diamond Blade zit tegen het valse aan, terwijl er ook de opvolger Without A Sound geen enkele vorm van bezieling te horen is. Halverwege het album wordt er met Dreams That Never Die en Seasons Will Fall uitstekend revange genomen, maar hiervoor hebben we onszelf toch wel door een aantal uitzonderlijk matig gezongen tracks heen moeten werken. Jammer, het lijkt zodoende alsof Stevens halverwege het album pas weer enige interesse leek te krijgen in zijn eigen album, om vervolgens met een nummer als Never Gonna Stop weer terug te vallen.

Een ander belangrijk minpunt is de stijl zelf. Circle II Circle heeft in het verleden laten horen meerdere tempo's te beheersen, maar de hoofdlijn lijkt hier toch wel uitzonderlijk 'mid-tempo' te zijn. Dit hoeft geen probleem te zijn, maar het album toont op deze manier erg weinig variatie en klinkt zodoende vaker als wat makke AOR/hardrock in plaats van de spetterende heavy metal die de band op vorige albums heeft laten horen. De productie wakkert deze problemen ook alleen maar aan, want ondanks een volle sound bij de instrumenten, klinkt het gros van de gitaarriffs vooral zoemend in plaats van heavy en dynamisch.

Maakt dit alles Seasons Will Fall een slecht album? Absoluut niet, daarvoor is er genoeg moois te vinden. De gitaarsolo's zijn uitstekend en behoren zeker tot de besten die ik van de band gehoord heb. Daarnaast zijn de songs als ze goed zijn ook echt goed en weet ik dan ook zeker dat de eerder genoemde tracks als Dreams That Never Die, Seasons Will Fall, maar ook Sweet Despair en Only Yesterday met gemak in smaak zullen vallen bij de fans. Helemaal op het laatste nummer laat Stevens horen waarom hij zo'n fantastisch zanger is en dat hij absoluut in staat is fantastische nummers te schrijven.

Seasons Will Fall is een album dat door de trouwe fans waarschijnlijk wel opgepikt zal worden, maar ik denk dat het album daarnaast niet veel andere mensen zal aanspreken. Er zijn enkele mooie momenten te bespeuren, maar dit zijn er niet genoeg om de minpunten dan maar met de mantel der liefde te bedekken. Ik hoop voor de volgende keer dan ook met alle goede hoop dat deze sympathieke band iets spectaculairder voor de dag zal komen.

Tracklist:
1. Diamond Blade
2. Without A Sound
3. Killing Death
4. Epiphany
5. End Of Emotion
6. Dreams That Never Die
7. Seasons Will Fall
8. Never Gonna Stop
9. Isolation
10. Sweet Despair
11. Downshot
12. Only Yesterday