In The Nightside Eclipse is een mijlpaal. Een onovertroffen geweldenaar en een klassieker om te koesteren. Vul enige andere titel in van Emperor en je kunt exact hetzelfde zeggen. Ik geef het toe, black metal viert niet langer hoogtij in mijn stereo. Slechts een handjevol bands teistert de speakers nog met enige regelmaat en Emperor is daar één van. Hoe kun je hier dan ook ooit genoeg van krijgen? Het is al doodzonde dat de band niet langer bestaat. Natuurlijk is het solomateriaal van Ihsahn leuk, maar het is stiekem enigszins surrogaat. Hij mocht dan vooral in een later stadium de voornaamste songwriter zijn bij Emperor, maar toch blijkt dat de samenwerking met de andere leden de echte magie teweegbracht. Trym, Faust, Samoth (die ook een groot aandeel had in de sound), Tchort en zelfs Mortiis, ze hebben allemaal een stukje bijgedragen in de geschiedenis van de Noorse band.

Ik kan voor deze eerste volledige schijf dan ook geen ander woord van stal halen dan magistraal. Wrath Of The Tyrant en Emperor waren al erg genietbare, rauwe werkjes, maar hier begon de keizer echt op stoom te komen. Neem de composities. Die zijn niet van deze wereld. Black metal was in feite een stroming waarin vastgehouden werd aan principes als minimalisme en eenvoud, maar dat zijn termen die hier absoluut niet op hun plek zijn. Wellicht dat de muziek nog niet zo gestroomlijnd en technisch is als op latere albums, maar kunstzinnig gecomponeerde werken als Into The Infinity Of Thoughts en Towards The Pantheon lopen over van de bombast, intrigerende riffs en intelligente melodieën. Productioneel misschien niet perfect, maar juist de galm en het ietwat afstandelijke zanggeluid zorgen voor die mysterieuze en epische sfeer.

Dit is een schijf die zo veelzijdig en spannend is, dat ik er zelfs na al die draaibeurten nog honderd procent van geniet. Er staat geen seconde overbodige franje op en alle noten zijn raak. Emperor bestond bovendien uit capabele muzikanten en dat wordt in dit relatief vroege stadium al bewezen. Het gitaarwerk is inventief, de songstructuren hebben al wat progressieve trekjes en voormalig bajesklant Faust wist evenals opvolger Trym exact hoe black metal ook ritmisch en percussionistisch gezien interessant kan klinken. Neem Inno A Satana, sowieso een hoogtepunt in de carrière van de band, maar luister gewoon even goed. De complexe intro, de ijzige basisriffs, schitterende melodielijnen en het fraaie meerstemmige zangwerk. Wat nou, drie riffs is voldoende voor een black metal nummer, het kan ook anders; spannender, complexer en bomvol compositorische details.

Aangezien elke black metalfan deze plaat ongetwijfeld al in de kast heeft staan, hoef ik een koopadvies vast niet eens te geven. Wel lijkt me een eerbetoon eens op de plaats voor de band die niet alleen prachtige muziek maakte, maar ook een compleet genre opnieuw definieerde en van progressieve en symfonische impulsen voorzag. Ze zijn er dan welicht niet meer en de discografie schreeuwt om ooit nog een aanvulling, maar tot die tijd hebben we onder andere deze magistrale schijf die simpelweg nooit verveelt.

Tracklist:
1. Intro
2. Into The Infinity Of Thoughts
3. The Burning Shadows Of Silence
4. Cosmic Keys To My Creations & Times
5. Beyond The Great Vast Forest
6. Towards The Pantheon
7. The Majesty Of The Nightsky
8. I Am The Black Wizards
9. Inno A Satana