Het lijken haast profetische woorden, deze tekstregels van het openingsnummer Reroute To Remain van het gelijknamige album. Deze in 2002 verschenen plaat geldt misschien wel als hét centrale keerpunt in de geschiedenis van In Flames. Hoewel een album als Clayman namelijk al een lichte voorbode was op de nieuwe, moderne, insteek van de band, is Reroute To Remain het album waarmee In Flames definitief met zijn verleden brak (tot frustratie van veel oude fans). Bovendien maken deze regels perfect duidelijk wat de band met dit album voor ogen heeft.

Zelden zal een band zo omstreden zijn geworden als In Flames het laatste decennium voor elkaar heeft gekregen. Met een aantal klassieke albums op zak besloot de band zijn nek uit te steken en een moderner, gelikter en meer elektronisch geluid na te streven. Een keuze die hun door lang niet iedereen in dank werd afgenomen, maar tegelijkertijd veel populairder maakten bij een jonger publiek. Wat men dan ook van Reroute To Remain mag vinden, het is in ieder geval een gewaagd album, dat zelfs bijna tien jaar na zijn verschijningsdatum de nodige discussie oproept.

Bovendien pakt de experimenteerdrift van In Flames wat mij betreft uitstekend uit op dit album. Hoewel ik me kan voorstellen dat Reroute To Remain even slikken is voor fans van albums als The Jester Race en Whoracle (waar ik mezelf overigens ook toe reken), wordt één aspect vaak over het hoofd gezien – en dat is dat dit album gewoon boordevol staat met uitstekende nummers. Alleen al de eerste vijf nummers zijn stuk voor stuk super, met als absolute uitschieter het prachtige Trigger. De droge, klinische productie past perfect bij de moderne sound die de band wil neerzetten, maar het zijn vooral de gedreven klinkende, compacte nummers met heerlijke melodielijnen en groots klinkende refreinen die dit tot zo’n sterk album maken.

In Flames overtuigt op dit album dan ook vooral met zijn catchy nummers, of dat nu een semi-ballad als Dawn Of A New Day of een verrassend fel nummer als Egonomic betreft. Hoewel Reroute To Remain dus stukken moderner klinkt dan zijn voorgangers, is dat absoluut niet slecht. Het belangrijkste is dat de band veertien ijzersterke nummers heeft neergepend die keer op keer weten te boeien. De wagonlading aan kritiek die In Flames over zich heen heeft gekregen, is wat mij betreft (zeker met betrekking tot dit album) onterecht. Een overtuigend en krachtig metalalbum dat ook bijna tien jaar na dato met beide benen in het heden staat. Om in termen van de band te eindigen:

Who dares to follow?

Tracklist:
1. Reroute To Remain
2. System
3. Drifter
4. Trigger
5. Cloud Connected
6. Transparent
7. Dawn Of A New Day
8. Egonomic
9. Minus
10. Dismiss The Cynics
11. Free Fall
12. Dark Signs
13. Metaphor
14. Black And White