Glenn Danzig heeft een enorme staat van dienst. Hij maakte natuurlijk furore met de horrorpunk van The Misfits, waarna de deathrock van Samhain en de 'blues metal' van Danzig volgden. Na aanvankelijk een periode van groot succes en een (commercieel) minder succesvolle fase met industrial- en gothic-experimenten, is de tijd aangebroken voor het negende Danzig-album van de inmiddels 55-jarige frontman: het illuster getitelde Deth Red Sabaoth.

Door het behoorlijk zwakke Circle Of Snakes uit 2004, zijn de voorspellingen voor dit album niet erg gunstig. Wel hoopvol is de steeds stabielere line-up met Tommy Victor (Prong), Steve Zing (Samhain) en Johnny Kelly (Type O Negative). Op Deth Red Sabaoth keert Glenn terug naar het Danzig geluid van eind '80 en begin '90. Voorgaande pogingen om zichzelf opnieuw uit te vinden, hebben plaats gemaakt voor het uitgesproken donkere bluesgeluid, waar de band zo bekend mee is geworden.

Zeker is dat de stem van Glenn eindelijk weer in vorm is. Zijn krachtige stemgeluid kon in de hoogtijdagen wedijveren met blueslegendes als Howlin' Wolf en Eric Burdon (The Animals), maar was de laatste jaren in het slop geraakt. De nummers zijn ook weer een stuk melodieuzer en zanggericht, maar, daar redt het album het nog niet mee.

Deth Red Sabaoth heeft namelijk een hoop fikse gebreken. Wat direct opvalt is de brakke opnamekwaliteit. De eerste draaibeurt moest ik echt even controleren of ik geen demo-opname zat te luisteren. Glenn Danzig heeft bewust een hoop ouderwetse opnametechnieken bij elkaar gezocht, om de boel als een jaren zeventig opname te laten klinken. Niks mis met deze stijl van opnemen, maar zorg dan ook voor een goede producer die er raad mee weet, in plaats van er zelf mee aan de slag te gaan.

Een ander probleem is het gitaargeluid van Tommy Victor. Bij Prong een strakke gitarist, maar de doorgaans zo gave pinch harmonics zijn op bijvoorbeeld Hammer Of The Gods en Black Candy verdomd irritant. Daarnaast zijn er de belabberde solo's die werkelijk nergens over gaan.

Valt het album echt zo tegen? Eerlijk is eerlijk, na wat luisterbeurten is er nog genoeg lol te beleven aan dit album. Zo zijn er de sterke en rustig opgebouwde nummers Deth Red Moon en On A Wicked Night. Of het eenvoudige en krachtig gezongen Rebel Spirits. Daarnaast is er ook nog het episch ingeluide Pyre Of Souls, dat helaas te lang en afwachtend van stof is. De overgebleven nummers zijn over het algemeen te herhalend en overtuigen niet helemaal. Ik mis een bepaalde energie. Waar is het opzwepende tempo en de 'punch' die Danzig I en II zo ontzettend gaaf maakten?

Het is niet terecht om te zeggen dat Glenn Danzig uitgeblust is. Wel is het de vraag of Deth Red Sabaoth als (weer) een stap in de goede richting gezien moet worden, en of de stille hoop op een laatste topalbum ooit nog vervuld zal worden. Danzig staat nog altijd in de schaduw van zijn eigen succes. Van meet af aan is de band angstvallig alleen gebleven in de blues metal niche. Door die positie hoop ik (als liefhebber), dat de koppige Glenn durft te delegeren, weer met een goede producer gaat samenwerken, en zich volledig toewijdt om eindelijk weer een dijk van een plaat af te leveren. Tot die tijd is Deth Red Sabaoth een goede zoethouder.

Tracklist:
1. Hammer Of The Gods
2. The Revengeful
3. Rebel Spirits
4. Black Candy
5. On A Wicked Night
6. Deth Red Moon
7. Ju Ju Bone
8. Night Star Hel
9. Pyre Of Souls: Infanticle
10. Pyre Of Souls: Seasons Of Pain
11. Left Hand Rise Above