Bij aankomst bij 013 stonden er al welgeteld 3 personen buiten te wachten, opdat de deuren open zouden gaan. Dat voorspelde niet veel goeds. Tegen de tijd dat het Belgische Cowboys & Aliens de avond aftrapte was het toch al iets drukker, maar vol zou het niet raken. De band brengt binnenkort haar nieuwe cd Language Of Superstars uit, waar ze ook enkele nummers van lieten horen. Toch kon het publiek niet zo warm lopen voor de stonerrock van onze zuiderburen. Misschien kwam het door het niet al te goede geluid, of door de matige podiumpresentatie.

Bij Danzig was de presentatie wat beter. Ok, de spiermassa van frontman Glenn Danzig lijkt van zijn borst naar beneden te zijn verschoven, en er ontstaan wat inhammen op z'n hoofd (mochten er daarom geen foto's gemaakt worden vanuit de zaal?), maar zodra hij op het podium staat kijkt iedereen aandachtig zijn kant op. Ondersteund door onder andere ex-Prong gitarist Tommy Victor en Type O Negative drummer Johnny Kelly zet de band aardige versies van oud en nieuw Danzig materiaal neer. Helaas kraakt het geluid aan alle kanten, en bij de rustige passages is het zelfs bedroevend slecht te noemen. Nee, zodra de metalversie van Elvis zijn strot echt opentrekt is het stemgeluid goed te noemen, bij de rustige momenten zoals de intro van How The Gods Kill is hij amper te verstaan.

Overigens, bij dat nummer, How The Gods Kill, kwam het publiek pas echt los. Daarvoor werden wat nieuwere nummers gespeeld, onder andere van de Circle Of Snakes en Satan's Child albums, maar daarbij was te merken dat het publiek voor de oudere nummers kwam. Going Down To Die en Bringer Of Death en vanzelfsprekend Twist Of Cain gingen er een stuk beter in. Natuurlijk ging het publiek los bij afsluiter Mother, en in de toegift nog eens bij Dirty Black Summer en het Misfits-nummer Skulls. Dan komt de band voor een tweede maal terug, om de avond af te sluiten met Long Way Back From Hell. Zo komen de fans toch nog aan hun trekken wat betreft het Lucifuge-album, en konden ze vrij voldaan naar huis.