Ik houd van heavy metal in al zijn gedaantes, maar luister tussendoor graag naar allerlei andere soorten muziek. Ik vind het dan ook jammer dat ik voor Metalfan.nl geen retro reviews kan schrijven van klassiekers van de hand van bijvoorbeeld Elton John, Green Day, Eagles, Supertramp, Pet Shop Boys, Bob Dylan, R.E.M. of de Frank Boeijen Groep. Gelukkig hoeft er over de toelaatbaarheid van Jethro Tull geen discussie gevoerd te worden. De ‘experts’ van de Amerikaanse muziekindustrie hebben deze band in 1989 immers de allereerste Grammy voor beste hard rock / metal performance toegekend, voor het sterke comeback-album Crest Of A Knave.

Bovendien heeft Jethro Tull met het succesalbum Aqualung uit 1971 bijgedragen aan de popularisering van hard rock. Hoewel deze langspeler een aantal korte, akoestische folksongs bevat, zijn het de stevige nummers die de radio hebben gehaald. Frontman Ian Anderson bedient zich weliswaar van een dwarsfluit en een akoestische gitaar, maar tweede man Martin Barre mocht zich deze keer flink uitleven op zijn zessnarige elektrische verlengstuk. De zware openingsriff van de epische titelsong zet meteen de toon voor het album, terwijl Barre’s solo in dit nummer tot de mooiste gitaarerupties behoort die op plaat is vastgelegd.

Als eigenaar van een platenzaak kun je Aqualung wellicht het beste rubriceren onder progressieve rock, omdat Jethro Tull invloeden uit diverse genres combineert, afwijkende songstructuren hanteert en ongebruikelijke instrumenten (de dwarsfluit) gebruikt. Voor 1971 rockt dit album echter bijzonder hard. Naast de titeltrack zijn met name Cross-Eyed Mary, Hymn 43, Locomotive Breath en Wind-Up de songs die liefhebbers van jaren zeventig hard rock aan zullen spreken. Zo begint de bescheiden hitsingle Locomotive Breath met klassiek pianospel en bevat het een voor Tull karakteristieke fluitsolo, maar nodigt het grootste deel van dit weergaloze nummer uit tot headbangen.

Dat Aqualung wel degelijk invloed heeft gehad op de ontwikkeling van heavy metal, blijkt uit de namen van artiesten die coverversies hebben opgenomen van songs van dit album. Locomotive Breath is gecovered door W.A.S.P. en Helloween, Hymn 43 door Overkill (en andere stevige acts als Sheer Terror en Alabama Thunderpussy) en Cross-Eyed Mary door niemand minder dan Iron Maiden. Verschillende metalbands die aan de wieg stonden van nieuwe subgenres als power en thrash metal hebben dus eer betoond aan dit meesterwerk van Jethro Tull. Daarom verdient Aqualung naar mijn mening een plekje op deze site.

Uiteindelijk doet het er echter niet toe in welk hokje een langspeler het beste past, maar of de muziek iets met je doet. Juist door de afwisseling tussen harde passages, folk en zelfs gospel-elementen (in het hemelse My God), gecombineerd met diepzinnige teksten, is Aqualung meer dan zomaar rockmuziek: Het is een spirituele belevenis. Voor mij is dit één van de meest inspirerende albums ooit en ik verwacht dat veel muziekliefhebbers hier plezier aan zullen beleven, ongeacht of hun voorkeur uitgaat naar classic rock, folk, progrock of heavy metal. Op 29 oktober aanstaande treedt Jethro Tull overigens in de Ijsselhallen te Zwolle aan en zullen een aantal nummers van deze plaat hoogstwaarschijnlijk ook live te bewonderen zijn.

Tracklist:
1. Aqualung
2. Cross-Eyed Mary
3. Cheap Day Return
4. Mother Goose
5. Wond’ring Aloud
6. Up To Me
7. My God
8. Hymn 43
9. Slipstream
10. Locomotive Breath
11. Wind-Up