Vuige, keiharde, extreme, hypertechnische, progressieve death metal. Ja, we hebben er een nieuw genre bij als we de biografie mogen geloven. Altijd leuk om te lezen hoe hoog sommige labels van de toren blazen om hun bands aan te prijzen. Ik kijk echter wel een beetje uit als er superlatieven worden gebruikt. Ook woorden als 'baanbrekend', of 'vernieuwend' neem ik altijd met een korreltje zout.

Het Engelse Deadweight speelt muziek die echter aardig dichtbij de omschrijving van de platenmaatschappij komt. Deze debuutplaat is namelijk uiterst vuig, keihard, erg extreem en zeer technisch. Progressief kan je dat niet meer noemen, want bands als Origin en Hate Eternal gingen de band inmiddels al voor met nog meer vooruitstrevende death metal. Dat wil niet zeggen dat deze plaat niets te bieden heeft, want sodeju, het is weer een potje retestrak chaotisch lawaai wat hier wordt voorgeschoteld. Het lijkt verdorie wel alsof de drummer continu zit te soleren, om bij de spaarzame momenten dat de band wel lijkt samen te spelen, genadeloos toe te slaan. Het klinkt allemaal geweldig en de technische vaardigheden van de bandleden mogen gerust opmerkelijk worden genoemd. Waarom ik dan toch niet zo gigantisch enthousiast ben als het label, is eigenlijk vanwege het feit dat ik de echte nummers een beetje mis. Deadweight laat graag horen hoe goed het is in blastpassages, moeilijke riffs en 'hak op tak' ritmiek, maar ik mis in een aantal nummers een duidelijke structuur. Dat is overigens een euvel waar niet alleen deze band last van heeft.

Toch valt er voor de doorgewinterde death metalfans zeker wat te genieten op deze plaat. Deadweight is namelijk wel enorm goed in het verwerken van sterke melodielijnen in hun schijnbaar ondoordringbare oerwoud van geluidsterreur. Dankzij naargeestige gitaartonen en melodieuze riffs (meest succesvol in Clearing) ontstaat er zelfs bij bepaalde passages een zekere houvast. Dat kan dan weer niet gezegd worden van de woeste grunt van Rich Hadley. De man brult kundig door alle nuances heen, waardoor het geheel af en toe een tikje te chaotisch wordt.

Een sterke technische death metalplaat is dit absoluut. Het muzikale vakmanschap is fenominaal, dat is zeker. De echte fan zal er dan ook geen problemen mee hebben, dat de band hier en daar techniek boven structuur verkiest. Woest is het allemaal wel, maar tevens zo ontoegankelijk als de kut van een Staphorster dame. Voer voor de liefhebbers.

Tracklist
1. Hordes of Chaos
2. Vile World
3. Watcher
4. Darkest Day
5. Celestial Convergence
6. Oceans of Despair
7. Dash Dash
8. Collision
9. Scriptures
10. Clearing
11. Dead Man Crawling