Het eerste dat opvalt is dat het geheel, op een verdwaalde grunt links en rechts na, grotendeels instrumentaal is. Wat verder opvalt is dat Noir over de gehele linie gezien een hele laidback, en af en toe bijna jazzy, atmosfeer heeft. Dit wordt vooral veroorzaakt door het baswerk maar ook door een saxofoon die onder andere in Wormwood en A Close Encounter opduikt. De metalen uitbarstingen die het debuut kenmerkten zijn nog maar sporadisch te vinden, en de wat meer ambient en postrock momenten hebben tegenwoordig de overhand. Iets dat fans van het eerste uur misschien tegen het hoofd zal stoten, maar dat de naam van het album zeker eer aandoet. Noir klinkt namelijk af en toe net als de soundtrack voor een film noir.
Met Noir heeft Callisto een prachtig album gemaakt dat bovendien geschikt is voor meerdere jaargetijden. Zo doet het album het goed op een zwoele zomeravond maar ik kan me voorstellen dat het op een koude winterdag ook sfeerverhogend werkt. Het zal dan ook nog vaak zijn rondjes gaan draaien in mijn cdspeler.
Tracklist:1. Wormwood
2. Latterday Saints
3. The Fugitive
4. Backwoods
5. A Close Encounter
6. Pathos
7. Folkslave
8. Woven Hands
