Alweer een tijd geleden, ergens in 1995, heb ik dit album bij de welbekende Large besteld. Daarnet vond ik het weer terug in een stapel cd's en heb hem toen maar weer eens opgezet. Volgens de band zelf is het "a crushing crusade of majestic, atmospheric death/doom metal". Tijd voor een review.

Dit debuutalbum (als ik mij niet vergis) van de Finse metalers begint met een karakeristiek Amorphis riedeltje van driekwart minuut, waarna het volgende nummer bombastisch uit je speakers rolt. Heavy!. Lekkere langzame, rauwe muziek met evenzo rauwe vocals, wat best knap is aangezien de heren toen volgens mij nog vrij jong waren (In de booklet wordt je namelijk getrakteert op een foto van een stel heel boos kijkende pubers).
Grails Mysteries gaat eigenlijk een beetje verder waar nr 2 ophield. Weer goed in het gehoor liggende riffjes, maar misschien ietwat saai. Het is ook een redelijk kort nummer. Tijd voor Warriors Trial.

De heren doen duidelijk niet aan afwisseling, maar of dat nu een minpunt is laat ik in het midden, het stampt allemaal wel lekker weg. Weer lekker trage stukken waardoor je achter je compu fijn mee begint te bangen, afgewiseld met ietwat snellere gedeeltes al kom je geen dubbele bass tegen.
Black Embrace. Begint weer net als de andere nummers maar na een paar seconden zowaar een snel stuk met coole riffjes en een dubbele bass. Ook kom je in dit nummer wat geluidseffecten tegen (Woei!) als toegevoegde waarde. Lekker nummer.
Exile of the Sons of Uisliu begint eens niet met een sloom stukje maar beukt er gelijk lekker in. Na een tijd een slepende langzame melodie, afgewisseld met wat typische Amorphis riffjes en het geluid van een huilende wind. Dit is echt een nummer wat uren in je hoofd kan blijven zitten.

The Lost Name of God opent met een mooie, klagende gitaarriedel, waarna het weer net zo gaat als bij alle nummers: slepende slome stukken afgewisseld met het snellere werk.
In het volgende nummer, The Pilgrimage, duikt er opeens overduidelijk een synth op! Klinkt niet verkeerd. Verder niets nieuws. Misery Path is weer een bombastisch nummer, maar springt er niet echt uit. Over het geheel iets sneller dan de rest.
Sign from the North Side begint als een echt headbanger en zet het eigenlijk het hele nummer door. Diepe, rauwe riffs afgewisseld met klagende gitaren. Vulgar Necrolatry, het laatste nummer, beukt er gelijk op los, maar bediend zich later toch weer van de trage slepende melodieen.

Over het algemeen een zeer aardig album. Ik kan me herinneren dat toen ik hem kocht, samen met Amorphis' volgende album, Tales Of The Thousand Lakes, ik ze helemaal het einde vond. Nu moet ik bekennen, 7 jaar en heel veel andere bands later, dat ik het nog steeds niet slecht maar wel en beetje eentonig vind. Deze twee albums worden overigens vaak bestempeld als "de ouwe Amorphis" en met goed recht. Het nieuwere werk van Amorphis is toch iets progressiever en melodieuzer. ik zal hier verder niet op ingaan, dat laat ik liever over aan de echt Amorphis kenners (Demorpheus?).

Speelduur: 44 min 30 sec

1 Karelia
2 The Gathering
3 Grails Mysteries
4 Warriors Trial
5 Black Embrace
6 Exile of the Sons of Uisliu
7 The Lost Name of God
8 The Pilgrimage
9 Misery Path
10 Sign from the North Side
11 Vulgar Necrolatry