Opeth mag nog op de tellen gaan passen want deze veelbesproken en invloedrijke band is harde concurrentie gaan verkrijgen, zo door de jaren heen. Daar de Zweden eerder een rotsvaste brug hebben geslagen tussen deathmetal en gelegaliseerde melodie die niet meteen als "Gothenburg" wordt afgedankt, zijn er nu genoeg koppie-koppies die deze verharde weg eveneens dankbaar benutten. Niks geen loopgraven.

Ook onze eigen Obsidian heeft deze tocht met succes afgelegd. Niet dat Obsidian een Opeth-kloon is, laat daar geen misverstanden over bestaan. Obsidian is in ons landje een uniek exemplaar, met een eigen geluid die drastisch tussen deathmetal en melodie schommelt, hetgeen wat bij Opeth ook het geval is. Dus het principe is min of meer hetzelfde, evenals het (geringe) gebruik van de cleane stem, om het geheel wat drama te injecteren. Maar Obsidian speelt stukken technischer en freaky, waardoor de sound van karakter mag spreken.
Dit jaar mogen we de eerste full-lengtht van deze band in ontvangst nemen. Obsidian schenkt u Emerging.

Misschien zou deze cd beter af zijn in andermans handen op het moment, daar ik niet van Opeth en aanverwanten houd. Deathmetal innoveert mij de laatste jaren wat te snel, de progressie gaat te hard en de veelzijdige invloeden die aan de van oorsprong oerdegeljike muziek worden toegevoegd halen veelal de kracht er flink uit. Nu ben ik blij dat muziekale ontwikkelingen niet enkel stagneren, maar overdaad schaadt, is mijn publiekelijke en persoonlijke opinie. Vandaar dat ik bands die te veel aan "mijn" genre sleutelen meestal tracht te mijden.

Nu zal ik geen verontwaardigde woorden aan Emerging wijden. Dat Obsidian mij niet helemaal kan behagen wil niet zeggen dat de muziek niet deugt. Want de muziek deugt wel degelijk. De acht lange nummers zijn rijkelijk voorzien van kwaliteit, zowel in technisch als in muzikaal opzicht. Mij is de muziek wat te overbevolkt, maar wat gespeeld wordt, wordt goed gespeeld. Strak, doordacht en met gevoel. Harde en tengere noten geven elkaar de ruimte om zich volledig te ontplooien en de noten zitten elkaar niet in de weg, hoewel ze soms voorbijflitsen met de snelheid van een meteoriet. Gelukkig heeft Obsidian op Emerging ook oog voor het robuuste karakter van muziek waardoor het album zeker geen zacht eitje is, al is het nummer Emerging haast tranentrekkend.

Wel moet Obsidian uitkijken dat de muziekale stukken niet te lang gaan worden, waardoor ze gaan vervelen. Het instrumentale titelnummer duurt eindeloos en het einde van het Mirrored had wat mij betreft ook wat ingeperkt kunnen worden. Maargoed, dat zal ongetwijfeld bij dit soort muziek geheel thuis horen, zulke tekstloze melodieuitstortingen.

Voor liefhebbers van non-Gothenburgs-melodieuze, donkere en stevige metal is Obsidian wat mij betreft een must.

Tracklist:
1. Footprints
2. Kobalt
3. Dogmatic
4. Vapours
5. Mirrored
6. Time
7. Emerging
8. Tsjuigiri