Figuurlijk, natuurlijk, voordat u slaaploze nachten krijgt. Maar feit is wel dat Skinless vandaag de dag weer eens op brute toer is. En Skinless behoeft, dunkt me, geen introductie. Skinless is al lang geen nieuwkomer meer in de deathkringen, maar na From Sacrifice To Survival is deze band een gevestigde naam in vele monden geworden. En geheel niet onterecht, daar From Sacrifice To Survival een zeer bovengemiddeld deathmetalexemplaar mocht worden.
Nu is daar Trample The Weak, Hurdle The Dead. Een drietal jaar nadat de voorganger de hogere regionen heeft bereikt is Skinless terug, gewelddadiger dan ooit. Een heel verschil met From Sacrifice To Survival, een album dat niet alleen erg hard maar ook vrij behapbaar bleek te zijn. Skinless wist uitstekend de hardste noten met de felste solo's te combineren waardoor de agressieve herrie zich ondereenbracht met zeer verfijnde geluiden. Bij vlagen zijn de nummers zelfs vrij melodieus.
Van dit alles is op het nieuwe album weinig sprake. Skinless is op oorlogspad en daar horen hele andere klanken bij. De verleidelijke solo's behoren tot het verleden. Tenminste, in de voorgaande hoedanigheid. Want nog steeds is het gitaargeluid aangenaam aanwezig (neem het nummer Spoils Of The Sycophant waarin de snaren vrij prominent doch niet overheersend optreden), maar minder nadrukkelijk en voorgrondelijk. De nadruk ligt overduidelijk op de snoeiharde aanpak van zaken. Het nieuwe werk klinkt rauwer, directer, feller, sneller en agressiever. En zwaarder, dieper. Als deze muziek uit cellen zou bestaan, zou elke cel zich binnenstebuiten moeten keren om dit resultaat te bereiken. Hetgeen geldt ook voor de productie. Drommels, drommels en nog eens drommels. Wat een puik staaltje werk is hier geleverd.
De vocalen worden op Trample The Weak, Hurdle The Dead meer uitgebuit dan op de voorganger. Een onomstotelijke putgrunt krijgt dikwijls bijval van de wat hogere buurman. Geen overdreven of overstuur gedoe, maar het valt wel op dat de band er iets meer mee doet dan voorheen. En het past perfect bij de uiterst toornige sound van de nieuwe cd.
Eveneens een verschil met de voorganger wordt bepaald door het tempo. From Sacrifice To Survival kent tempowisselingen, zelfs rustpunten. Het nieuwe werk is daar veel minder op gericht. Het moet knallen tot iedereen horizontaal ligt en een gepeperd tempo is dan meer dan welkom. En Skinless kan het makkelijk hebben daar de muziek niet onder de eentonigheid van het gaspedaal lijdt. Integendeel. De nieuwe plaat ontpopt zich als een heuse vuurbal die enkel wordt onderbroken door wat "sfeermakende" sampletjes.
Maar toch is de melodie in Skinless niet volledig onder het beton geschoven. Trample The Weak, Hurdle The Dead wordt afgesloten met een cover van Black Sabbath's Wicked World zodat de band alsnog haar melo-ei kwijt kan. Persoonlijk vind ik het geen beste afsluiter van zo'n knallende plaat, maar deze keer laat ik de mierenneukerij onder de warme dekens ronken. Op een plaat als Trample The Weak, Hurdle The Dead moet je simpelweg niet zeiken.
Tracklist
1. Overlord
2. A Unilateral Disgust
3. Deviation Will Not Be Tolerated
4. Trample The Weak, Hurdle The Dead
5. Spoils of The Sycophant
6. Endvisioned
7. Execution of Reason
8. Wicked World (Black Sabbath cover)
.jpg){kind=small}
