"Fearer". "Fearer" kan werkelijk alle kanten op. Stelt u zich eens voor, waarde lezer, dat u geen "Fearer" kent en opeens met een Fearer wordt geconfronteerd. Op papier, welteverstaan, want muziek komt later. Geen cover, geen artwork, geen noot. Slechts de naam. Wedden dat u zich dan van alles in het hoofd gaat halen? Een Duitse Heavy metal-band, mannen van middelbare leeftijd, gestoken in glanzende, roze en ballenverpulverende leggings. Of wat oudere, wederom Duitse thrash gespeeld door blonde kerels met ontplofte poedelkapsels met een pony.

Maar neen, niets is minder waar. Dat Duitse, dat had u goed. U gaat door voor een koelkast vol rosti, want alleen onze oosterburen weten zich zo`n label aan te meten. Fearer klinkt bijna als Currywurst mit Pommes, dus dat kan niet missen. Maar voor de rest speelt deze worstkanon een uitstekende pot zware death. Ja, nu wordt het interessant

Vroeger zat zo`n beetje heel Fearer in Vomiting Corpses maar toen dat project na 1 full-length geen kans van slagen had, werd Fearer in het leven geroepen. In 1995, om precies te zijn. En nu is dit Duitse (inmiddels) trio toe aan zijn 4de volwaardige plaat. Een niet bepaald misselijk schijfje. Nee, echt niet. Ook Duitsers kunnen beuken. En hoe.
"Backfire", want daar draait dit lulverhaal uiteindelijk om, is voor een doorgewinterde death metal-fan misschien zinvol om in kaart te brengen als een kruising tussen Impiety en Insomnium. Voor lui die 1 of beide bands niet kennen (hoewel dat wel de moeite waard zou zijn) volgt uitleg. So stay tuned.

Waar het allemaal op neerkomt is dat "Backfire" zowel knalt als boeit. Deze cd heeft een uitermate heavy onderlaag waarin naar hartelust getrommeld, gebruld, geragd en venijn voert de boventoon. De vergelijking met de brute Impiety maak ik niet voor niets. Beide band refereren aan oorlog (hetgeen wat zowel middels de artwork als muzikale opmars tot uiting komt), strijd, en alles wat daar verder bij komt kijken. De muziek is zwaar, genadeloos, agressief, kogelsnel en treft je keihard. Geen ontkomen aan, geen genade te halen.
De bovenste laag van "Backfire", of bovenste lagen, liever gezegd, want het zijn er meer, zijn meer genuanceerder. Her en der wordt het tempo een halt toegeroepen. Dan krijgt de stem een scherpe rand of een ge-emotioneerde tint. Maar de voornaamste diversiteitsfactor staat op de naam van de gitaar. Want dit instrument verschaft Fearer speelruimte, diversiteit, muzikale dimensies en variatie. Hoewel alle nummers (op de instrumentale "Abyss" en de intro "Evoke" na) ontzettend strijdlustig en krachtig klinken word "Backfire" dankzij de gitaren niet enkel een doorramplaat maar een doorramplaat met bij elk nummer een ander jasje aan.

Mooi om te horen is ook het feit dat de oorlog die op "Backfire" zowel muzikaal als tekstueel wordt uitgevochten, met het laatste nummer, "Delicacy Of Flesh" ook echt wordt afgesloten. Zo mooi, krachtig en plechtig als "Evoke" de plaat opent, sluit "Delicacy Of Flesh" deze knaller met op het laatst weer de tonen van "Evoke". Maar dan zachter, getemder, de trots van de opmars is verdwenen. De cirkel is rond, het bloed vergoten, de doden zijn gevallen.

Het totale geluid van "Backfire" is eveneens een verrukking. De productie is smerig, lomp, de gekozen aanpak is precies wat het moet zijn op een plaat vol bikkelharde strijd met de grootste oorlogsmachines die niets anders dan door, verderf en massavernietiging zaaien. Want massavernietiging, dat is iets waar "Backfire" een gerichte gooi naar doet. Deze plaat klinkt als een gigantisch, onomvangrijk brok beton die op een zaterdagmiddag van 101 hoog in een drukke winkelstraat neerflikkert, tewijl zo`n beetje het halve land daar kerstinkopen doet.

Mensen, bloedboeders, soortgenoten, sta op van die luie, dikke spekken en trek op naar de platenboer. NU!

Tracklist:
1. Evoke
2. Backfire
3. Pain Will Come
4. Subjection
5. Various Forms Of Defence
6. Eclipse Of Light
7. False Prophet
8. Minority
9. Deadly Load
10. Abyss
11. Delicacy Of Flesh