Hoewel deze band al in 1992 is opgericht en de heren met Insomnia alweer aan album nummer zes toe zijn, is dit desondanks mijn eerste kennismaking. Het label prijst de muziek van Deinonychus aan als “apocalyptic suicidal music”, een omschrijving die wel past bij de vijf duistere, treurige hymnes die op dit album te vinden zijn.
Het album opent met het korte, maar krachtige Nightfall guides insomnia to be an everlasting mental torture, with this being the consequence (de titels zijn op zijn zachtst gezegd onconventioneel te noemen), een nummer dat de luisteraar door zijn logge, zware karakter meteen in de juiste stemming brengt. De rest van het album wordt eveneens gekenmerkt door de logge structuren, hoewel sporadisch het gaspedaal even ingetrapt wordt. Door de afwisselende vocalen komen niet meteen vergelijkingen met andere bands in mij op, maar in haar meest trage, slepende momenten heeft Deinonychus wel iets weg van het Belgische Until Death Overtakes Me.
Met de herfst voor de boeg denk ik dat dit album nog heel wat rondjes in mijn cd-speler zal draaien. Wie zin heeft om in die stormachtige dagen te genieten van sfeervolle, melancholische metal, doet er goed aan dit Insomnia een kans te geven.
Tracklist:
1. Nightfall guides Insomnia to be an everlasting torture, with this being the consequence
2. We have uncovered a question and now we must unearth the answer
3. To diagnose the fortunes of paranoia consuming conciousness and sanity
4. Long I feared that my sins would return to visit me, and the cost is more than I can bear
5. Reasons to open your eyelids and awake the apocalypse Iris is telling you
