Deze Nederlandse band is er blijkbaar gek op, om op het randje van het toelaatbare te balanceren. De teksten liegen er namelijk niet om. Intro Krematorium handelt bijvoorbeeld op nogal kille wijze over de crematoria in concentratiekampen. De sfeer is alvast gezet. In combinatie met de zware black doom metal klinken deze Nederlanders meer sinister dan ooit tevoren.

Ik zou het natuurlijk kunnen gaan hebben over politieke correctheid, maar daar heb ik helemaal geen zin in. Het is verdorie black metal waar we over praten, geen gospel. Daar doen we niet moeilijk over militaristische teksten en tergende doodsreutels. De band heeft zelf inmiddels al aangegeven dat ze niets te maken willen hebben met de nazi ideologie, dus veel woorden hoeven we daar niet aan vuil te maken.

Ondanks de dubieuze thema's hebben we hier te maken met een uitstekende cd. Warfare Machines klinkt weer een stukje logger en rauwer dan de voorgaande albums. In combinatie met de oorlogsthematiek wordt er een zeer duister sfeertje geschept. Het tekstueel zeer gewaagde NaPola is daar een goed voorbeeld van. Het is sidderen geblazen met de zeer logge basis, ijzige riffs en superzieke strot van Marco Kehren. Nog logger gaat het eraan toe in False Flag, waar treurige melodielijnen en een formidabele overgang de hoofdbestanddelen vormen.

Deze goed geproduceerde en heerlijk zware cd zorgt in ieder geval weer voor een half uurtje luistergenot. Dat is misschien wat kort, maar een uur dit soort depressieve tonen lijkt me ook wat teveel van het goede. Zeikerds draaien de plaat nog maar een keer.

Tracklist
1. Krematorium
2. Carpet Bombing
3. Manoeuvre East
4. NaPola
5. MG-34
6. False Flag
7. Nerve Agent
8. Morphium