"Tell me to relax, I just stare / Maybe I don't know if I should change / A feeling that we share / It's a shame
(...)
Such a shame / This eagerness to change"
In deze cover van '80's popgroep Talk Talk lijken de heren van Scenes hun onvrede te uiten over de stijlverandering van Dream Theater, koningen van de prog. Die band meent immers steeds meer te moeten laten zien wat de technische vermogendheden van de muzikanten zijn, waardoor het belang van het nummer nogal eens in het gedrang komt. Klagen is ook wel het makkelijkste wat er is, maar laat eens zien hoe het wél moet. Daar geeft de Duitse band Scenes gehoor aan middels "Call Us At The Number You Provide", een cd die zich bijna moeiteloos kan meten met de eerste platen van Dream Theater. Zo moet je progressieve metal dus écht spelen.
Zanger Alex Koch heeft een echte allemansstem, waar verschillende grote namen (LaBrie, Dickinson, Falaschi) in doorklinken. Zou je hem eerder verwachten in een degelijke heavy metalband, ook bij Scenes voelt hij zich helemaal thuis. Wel mist hij af en toe de bedoelde noten, maar na het horen van het korte "Deep Inside My Heart" is dat hem vergeven.
"So (Father)", een aan papalief gericht monoloog dat iedere jongere in gedachte wel eens gevoerd heeft, zou het "Pull Me Under" kunnen zijn van dit (en het volgende) decennium. Geen beladen composities maar stevig gespeeld en licht orchestraal, smaakvol gearrangeerd. En zo zijn ook de gitaar- en keyboardsolo's een natuurgetrouw onderdeel van het geheel, in plaats van een showcase van de band's kunnen. Absolute parel in deze schatkist is "Start Again" waarin het hele arsenaal behandeld wordt. Dan is die Talk Talk-cover toch de minste van het stel.
Images + Words = Scenes, of toch bijna.
Tracklist:
1. So (Father)
2. You Walk Away
3. My Own Life
4. Start Again
5. Deep Inside My Heart
6. I Will Stay
7. Save The Light
8. Such A Shame
9. Nothing Left To Say (Unforgiven)
.jpg){kind=small}
