Circuition is het tweede album van Nephylim. De band uit ’s-Hertogenbosch combineert melodeath met progressieve elementen. Het debuut Severance Of Serenity (2019) bevat voor elk wat wils, met Insomnium, Omnium Gatherum en Be'lakor als belangrijke inspiratiebronnen. Nadat die plaat verscheen, is de bezetting uitgebreid met frontman/grunter Tijn Bosters (Godsfarm) en neemt gitarist Kevin van Geffen de cleane zangpartijen voor zijn rekening.
Het winnen van de Wacken Metal Battle in 2022 leverde de formatie niet alleen een podiumplek op, maar ook de betrokkenheid van Rob van der Loo (Epica) als manager. Daarmee is een flinke stap naar voren gezet als het gaat om professionalisering. Na een geslaagde crowdfunding-actie is voor Circuition alles uit de kast getrokken. Jos Driessen en Yarne Heylen (Carnation) hebben de opnames gedaan in respectievelijk de Sandlane Recording Facilities en Project Zero Studio. Het mixen was in handen van Joost van den Broek, waarna Darius van Helfteren in Amsterdam de uiteindelijke mastering voor zijn rekening heeft genomen.
Circuition is een conceptalbum met de levenscyclus als thema. Elk nummer is verbonden met een staat van zijn, zoals de geboorte, de gevolgen van ouderdom, tegenslagen, problemen met de geestelijke gezondheid, maar ook met de mooie momenten. Kortom, het leven als een soort reis. Met het gedoneerde geld zijn niet alleen de kosten voor het produceren gedekt, maar ook voor bijvoorbeeld het ontwerp van het schitterende artwork door Giannis Nakos (Evergrey, Blood Red Throne).
Het album als geheel is gevarieerder dan de voorganger, wat al blijkt uit de nummers die in de aanloop naar de release zijn verschenen. Het progressieve Withered verscheen begin vorig jaar al als muziekvideo (nog met het oude logo op de banner). De albumversie van deze veelzijdige track profiteert van de betere sound. Inner Paradigm neigt wat richting Amon Amarth, terwijl de epische titeltrack eerder in de categorie progressieve rock valt. De opener Travail Pt. II – Animus, sfeervol ingeleid door Travail Pt. I – Anima, doet meer denken aan het vroege werk van Wintersun.
De focus op melodie en het creëren van pakkende momenten zit in ieder nummer. De toetsen en orkestratie zorgen voor het sfeerelement, maar dat is goed in balans met brute kracht. Als de riffs zwaarder worden en het slagwerk massiever klinkt, maakt Tijn Bosters met zijn diepe grunts duidelijk uit welk hout hij gesneden is. De heren deinzen er niet voor terug om alle facetten van melodeath te mengen met elementen uit andere stijlen. Zo bevat het energieke Grand Denial naast stevige grooves een vleugje thrash.
Hoogtepunt is Amaranth, waarin met aanvankelijk alleen drums en bas de spanning goed wordt opgebouwd. Het zit meteen in je hoofd en blijft daar dagen hangen. Daarbij moet wel opgemerkt worden dat vrijwel alle nummers na meerdere luisterbeurten beter tot hun recht komen. De tracks zijn wat langer dan gebruikelijk voor melodeath, wat ruimte geeft voor meer variatie. Bovendien bevatten de composities meerdere lagen, wat weer zorgt voor iets meer complexiteit. Opvallend is overigens dat je echt moet zoeken naar een gitaarsolo, maar die mis je eigenlijk niet.
Met Circuition heeft Nephylim een flinke stap voorwaarts gezet. Tijn Bosters is zonder twijfel een grote aanwinst en dankzij de succesvolle crowdfunding is de productie uitstekend. Met een verbeterd recept weet de formatie zich meer te onderscheiden van de massa en mogelijk een breder publiek te trekken.
Tracklist:
1. Travail Pt. I – Anima
2. Travail Pt. II – Animus
3. Amaranth
4. Grand Denial
5. Circuition
6. Withered
7. Inner Paradigm
