Lucius is het tweede deel van de trilogie The Titan Chronicles en tegelijkertijd het debuutalbum van de Belgische band Artefacts. Waarom dit album als tweede deel wordt gepresenteerd en niet als eerste, blijft enigzins mysterieus. Lucius combineert symfonische orkestraties, duistere black metal en meeslepende progressieve invloeden tot een geheel dat verhalen tot leven brengt over helden, antihelden, kolossen en de onderwereld.

Artefacts is een project rondom toetsenist en componist Siegfried Mercelis en vocalist Niklaas Reinhold, die beide eerder actief waren in Lemuria. De band wordt aangevuld door drummer Joren Baert (Slaughter The Giant), bassist Tom Everaert (ex-Valkyre) en gitaristen Hans Jacobs (ex-Lost Department) en Tom Leemans. Niet alleen de band staat nog in de kinderschoenen, ook het label dat dit album uitbrengt, Anti-Hero Records, is een nieuwkomer in de muziekwereld.

De toetsen van Mercelis spelen een prominente rol. Met prachtige orkestraties, complexe melodieën en zorgvuldig uitgebalanceerde contrasten met de screams en zware gitaren, creëert de band een rijk en gelaagd geluidslandschap. Ook de mythische sfeer van het album wordt voor een groot deel door de toetsen versterkt, zoals te horen in het melodieuze en sfeervolle begin van The Tower Of Irth-Anshar.

Het gitaarspel is niet minder complex en ook het slagwerk doet er niet voor onder. Het samenspel van deze ervaren muzikanten is goed te horen in Nephereth. Hier stuwt de snelle en complexe instrumentatie de zwaar gruntende vocalist voort, op een manier die in de hectische passages doet denken aan de stijl van landgenoten Saille.

Dragonfall ontwikkelt zich van krachtige orkestraties naar een duister en dreigend muzikaal fundament, via een kort intermezzo dat doet denken aan Star Wars, om uiteindelijk te eindigen in een meeslepende progressieve gitaarsolo. Het filmische Augur The Age Of Darkness maakt eveneens gebruik van een langere speelduur om een breed scala aan muzikale facetten te presenteren. Hoewel er veel gebeurt, klinkt het niet gehaast. Deze track leunt wat meer op black metal-invloeden, vooral door de stevige blastbeats en shreddende gitaren.

Het meeslepende Corruption (Glory For The Fall) is het hoogtepunt van dit album. Dankzij de synths en klassieke elementen dringen vergelijkingen met MaYaN en het vroege Epica zich al snel op. Wie goed luistert naar de details in de orkestraties, gelaagde vocalen en de ritmesectie, denkt misschien zelfs aan Mozart's Dies Irae. Het is een woeste, complex opgebouwde en epische track die zelfs na meerdere luisterbeurten genoeg diepgang biedt om in te blijven dwalen.

Het album eindigt met een grotendeels instrumentale epiloog, waarin de vocalen puur als klankinstrument worden ingezet. De zang is sfeervol en krachtig en samen met de progressieve elementen bouwt dit een epische sfeer op die doet denken aan het einde van een fantastisch concert: dat moment waarop de band alles geeft, de lichten stralen en het publiek om je heen voldaan geniet van de show.

Lucius is een indrukwekkend debuut dat duidelijk laat horen wat deze formatie in huis heeft. Elke track zit vol interessante details en echt zwakke nummers zijn niet te vinden. Het is een veelzijdige plaat waarop enkele keuzes wellicht niet iedereen zullen aanspreken, maar juist daardoor ontstaat er ruimte voor variatie. De black metal-elementen zijn relatief toegankelijk, wat het album interessant maakt voor een breder publiek. Het is te hopen dat deel één van de trilogie nog ergens opduikt en dat deel drie niet al te lang op zich laat wachten.

Tracklist:
1. Prologue - Gods And Mortals
2. Nephereth
3. The Tower Of Irth-Anshar
4. Dragonfall
5. Interlude - Her Brine Embrace
6. The Path Of No Return
7. Augur The Age Of Darkness
8. Corruption (Glory For The Fall)
9. Epilogue - For The Dead And The Undying