Debuteren op Century Media Records is de droom van menig beginnende band. In het geval van Múr - dat (uiteraard) muur betekent in het IJslands - is dat contract bij de Duitse platenboer volkomen terecht, want laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: dit is jaarlijstmateriaal! Met de vierde plek op de internationale Wacken Metal Battle in 2022 zat dat er al wel een beetje aan te komen en ook het optreden op Soulcrusher vorig jaar is - zoals u hier heeft kunnen lezen - niet onopgemerkt voorbij gegaan. Toch is het altijd weer afwachten wat ervan terechtkomt als zo'n band dan uiteindelijk met een plaat op de proppen komt.
De IJslanders zijn van vele markten thuis. Het vijftal heeft totaal verschillende achtergronden, maar weet de daaruit voortvloeiende krachten moeiteloos te bundelen tot een coherent geheel. Dat is niet omdat men een makkelijk en specifiek hoekje gekozen heeft. Integendeel. Dit selftitled debuut gaat alle kanten op. Dat de doorgaans lange songs (gemiddeld net iets onder de acht minuten) desondanks een heel duidelijk vergelijkbaar en eigen karakter vertonen, getuigt van compositioneel meesterschap.
Maar wat horen we dan precies? Múr is een authentieke mix van bands als Gojira, Opeth en Meshuggah. Dat zijn grote schoenen om te vullen, maar dat kan het kwintet prima aan. We horen dus hoekige, aan djent refererende gitaren, wisselende sferen, stuwende riffs, langgerekte atmosferische post metal, progressieve death-metalwendingen en ga zo maar door. Het opvallende daaraan is dat de songs vaak op meerdere manieren beluisterd kunnen worden. Gegeven de referenties hierboven komt dat natuurlijk niet geheel uit de lucht vallen, maar toch. Messa (massa) klinkt bijvoorbeeld enerzijds als Electric Callboy in een boze bui - niet in de laatste plaats door de keytar - maar het nummer zou evengoed door Jens Kidman (Meshuggah) kunnen zijn ingebruld, ware het niet dat het in het IJslands gezongen is - zoals alle nummers overigens. Zo valt er veel te ontdekken op Múr.
Maar die keytar is nog wel een dingetje. Los van dat het visueel natuurlijk een stuk interessanter is om naar te kijken dan de toch gedwongen statische opstelling achter een keyboard met standaard, is het in dit genre verre van gebruikelijk om deze keyboard-gitaarmix in te zetten. Een enkele keer lijkt de band daar dan ook een beetje mee te worstelen. Als u niet zo veel ophebt met de vrolijke riedeltjes zoals we die nog wel eens tegenkomen in heavy en power metal, zal Múr u ongetwijfeld hier en daar een gefronst wenkbrauwtje opleveren. Dit blijft echter tot een minimum beperkt, dus u moet wel aan totale heavy/power-allergie lijden om hier echt een punt van te maken.
In Heimsslit (doemsdag, oftewel het einde van de wereld) laten de heren zich nog even van hun doomy noisekant horen. Hoewel dit een overbevolkt nichehoekje van metalland is, dat doorgaans slechts door een klein groepje excentriekelingen op prijs wordt gesteld - waarvoor hulde - weten de heren de aandacht moeiteloos vast te houden. De elf minuten(!) durende track begint dreigend cinematografisch, maar wordt uitgewerkt tot een majestueuze compositie die met het beste werk van Gojira kan wedijveren. Mochten de olympische spelen ooit in IJsland georganiseerd worden... Afijn, u snapt hem.
Century Media Records is hier dus niet voor niets op gedoken. Laten we hopen dat dit het begin is van een glansrijke carrière. Als de heren deze ingeslagen weg in de toekomst blijven bewandelen dan zou dit nog wel eens heel groot kunnen worden.
Tracklist:
1. Eldhaf
2. Múr
3. Frelsari
4. Vitrun
5. Messa
6. Heimsslit
7. Holskefla
