Het zou me niet verbazen als de Duitse groep Hiraes over niet al te lange tijd internationaal doorbreekt. De melodieuze death metal van deze band ligt namelijk erg prettig in het gehoor en beschikt over precies de juiste combinatie van toegankelijkheid en energie. Het vijftal debuteert in 2021 met het degelijke Solitary, dat al direct via Napalm Records verschijnt. Het is een album dat nog niet direct opzien baart, maar desondanks een band laat horen die pakkende tracks weet te maken. We schrijven januari 2024 als de nieuwe langspeler Dormant verschijnt, wederom via Napalm Records.
Hiraes heeft op Dormant vooral heel goed geluisterd naar Arch Enemy. Niet alleen doen de stoere screams van vocaliste Britta Gortz denken aan die van Alissa White-Gluz (en vooral Angela Gossow), ook in muzikaal opzicht zijn de invloeden van deze Zweedse trendsetters behoorlijk nadrukkelijk aanwezig. Het gelikte, maar nergens al te uitbundige, melodieuze gitaarwerk en de makkelijk in het gehoor liggende refreinen, die het geheel een strijdvaardig karakter meegeven, blijken stijlelementen die Hiraes heeft afgekeken van Arch Enemy. Het is dus makkelijk om de band te bekritiseren voor een gebrek aan eigen smoelwerk, maar ook binnen de metalscene is het devies ‘beter goed gejat dan slecht verzonnen’ op zijn plaats.
De Arch Enemy-invloeden zijn vanaf de openingstrack nauwelijks te missen. Through The Storm combineert melodieus, zeer lekker in het gehoor liggend leadgitaarwerk met korte, intense blastpassages en een makkelijk mee te zingen, pakkend refrein. Inderdaad, precies zoals zijn voorbeeld. Hiraes heeft wat mij betreft echter zelfs wel een streepje voor op deze band. De Duitsers leggen meer energie in hun muziek dan de Zweden, die in laatste decennium toch geregeld een wat uitgebluste indruk maken (hoewel Deceivers wel een verdienstelijk werkje blijkt). Het puike gitaarwerk van Oliver Kirchner en Lukas Kerk verdient bovendien een pluim. Het is niet extreem technisch wat de heren laten horen, maar ze strooien wel met fijn in het gehoor liggende, melodieuze riffs die verrassend lang aan de hersenstam blijven kleven.
Op de beste momenten is de muziek van Hiraes ronduit geweldig. Neem het zeer catchy en toegankelijke We Owe No One, een regelrechte knaller die vol vuur wordt gebracht. Het hymnische refrein is gemaakt voor de festivalweiden, maar tegelijkertijd houdt de groep de energie hoog en klinkt het nummer geïnspireerd en gretig. Ook Chance To Fail laat de groep op de top van zijn kunnen horen. De track combineert machtige riffs en furieus drumwerk dat aan het betere materiaal van Amon Amarth doet denken (u weet wel, toen die band nog geen opgewarmde recycleprut serveerde) met weer zo’n geweldig refrein. Dit is hoe melodieuze death metal hoort te klinken! Toegankelijk, energiek en met een bepaalde kauwgumballenkleverigheid die naar meer smaakt.
Als Hiraes het niveau van die twee nummers zou vasthouden, zou Dormant een serieuze kanshebber zijn voor een jaarlijstnotering. En hoewel ook de overige composities bijzonder lekker klinken (met name de wisselwerking tussen ingetogen momenten en fellere passages in Undercurrent en het lekker felle, thrashy Nightflight), blijven ze wel ietwat achter bij die twee uitschieters. Bovendien riekt Red Soil wel iets te zeer naar plagiaat (het moge duidelijk zijn van welke band). Maar eerlijk is eerlijk: het is spijkers op laag water zoeken. Dormant is over de gehele linie een plaat die dik in orde is. Jens Bogren heeft de schijf bovendien voorzien van een ijzersterke mix. Houd je van melodieuze, met epische refreinen doorspekte death metal? Dan is Dormant een plaat waar je veel plezier aan gaat beleven.
Tracklist:
1. Through The Storm
2. We Owe No One
3. Undercurrent
4. Chance To Fail
5. About Lies
6. Come Alive
7. Ocean Child
8. Nightflight
9. Red Soil
10. Dormant
