Metalcore, voor de één bijna een scheldwoord, voor de ander een genre om op los te gaan en zijn of haar frustraties bij te uiten. Dat laatste geldt ongetwijfeld voor de bandleden van Changing Tides. Het kwintet van eigen bodem maakt namelijk al bijna tien jaar metalcore. In 2019 verscheen de debuut-ep, waarover op onze site een positief verhaal te lezen is.

Anno 2022 verschijnt de eerste full-length. “With this album we raised our music to a new level by experimenting with our sound”, aldus het bijgaande bericht op de Facebook-pagina van de groep uit Tilburg. Dat schept verwachtingen. Gelukkig worden die grotendeels ingelost. Het technische niveau ligt hoger dan op de ep, getuige bijvoorbeeld de prima gitaarsolo in Slow Parting, de Monuments-achtige gitaarleads in A Common Misconception en het Thy Art Is Murder-achtige begin van White Eyes. Het is vooral het gitaarwerk dat in positieve zin opvalt. Daarnaast is de productie opvallend goed. De muziek heeft veel power en alle partijen zijn goed van elkaar te onderscheiden.

De meest geslaagde instrumentale experimenten vind je in Pattern (vette riffs), het mysterieuze, atmosferische en dreigende The Innocent en Slow Parting. In laatstgenoemde gaat de hammered dulcimer-melodie prima samen met de metalinstrumentatie, wat voor een frisse benadering zorgt. Dat laatste doen ook het getokkel en de melodieuze gitaarpartij in Guided. Ook de keyboardmelodie en de bas/gitaarlijn in I Am The World versterken elkaar.

Voor de rest is het vooral groovende metalcore wat de klok slaat, af en toe met elementen van Gojira (Silenced), beatdown (Pattern), slam (Guided) of deathcore (Fear Of Unbelief). Het aantal breakdowns waarbij de band voor een vertraging kiest, haalt helaas veelal de flow uit de tracks. Ook mag de band wat meer variëren in tempo. Haal bovendien wat meer clichés zoals het standaard-gechug eruit, waardoor je niet na een aantal nummers het gevoel krijgt dat je naar een herhalingsoefening luistert. Wat dat betreft is er op het gebied van songwriting nog wel het nodige te winnen.

De bassende frontman Timmy de Man stopt veel beleving in zijn performance, maar staat niet prominent in de mix, waardoor hij niet vaak opvalt. Dat doet hij wel in positieve zin met zijn variaties in Slow Parting en The Innocent. Zanger Alan Grnja van Distant maakt Fear Of Unbelief een stukje bruter. Die afwisseling komt gelegen. Meer daarvan om het spannend te houden is een pré.

Impair The Vision toont een gegroeid Changing Tides. Voor metalcorebegrippen ligt het technische niveau hoog en is het gitaarwerk bovengemiddeld interessant. De groep durft te experimenteren, maar gebruikt nog te veel stijlclichés om zich echt te onderscheiden in de overvolle pool van metalcorebands. Gooi dat herkauw-werk eruit, varieer meer in tempo en bouw voort op de experimenten zijn de belangrijkste adviezen. Ondanks de kritiek mag Changing Tides beslist trots zijn op deze krachtige en bij vlagen interessante plaat.

Tracklist:
1. Grondslag
2. Pattern
3. A Common Misconception
4. White Eyes
5. The Innocent
6. Slow Parting
7. Fear Of Unbelief (Feat. Alan Grnja)
8. Silenced
9. There’s Gotta Be Something
10. Guided
11. I Am The World
12. Impair The Vision
13. Disgrvceful (bonustrack)