Begin 2020 bracht het Finse metalmonster Lordi de fictieve verzamelaar Killection uit, met daarop songs in diverse stijlen uit de rijke rock- en metalhistorie: van glam tot prog, van disco tot thrash. Deze plaat zou een weergave zijn van Lordi door de jaren heen. Het is een grap, want Lordi bestond nog niet in de jaren zeventig. Maar wat als Lordi al decennialang successingles schrijft? Met dat idee, de muziek van Killection, en de extra tijd die de coronaellende Mr. Lordi gaf, ging hij aan de slag met het schrijven van meer materiaal in stijlen waarvan Lordi zich normaliter niet bedient. Het resultaat is de boxset Lordiversity. Het zijn zeven albums met elk een eigen karakter. Elk van die platen past in een periode uit de muziekgeschiedenis. Het geluid is onmiskenbaar Lordi, maar verschilt dusdanig van de gebruikelijke shockrock en -metal dat het uniek klinkt. Het idee is in ieder geval bijzonder origineel.
Abracadaver is het ruigste album uit de serie van zeven. Mr. Lordi waagt zich aan onvervalste thrash en speed metal die qua hardheid en energie niet onderdoet voor gevestigde namen in het genre. Wie bij Lordi denkt aan schunnige, ietwat brave hardrock en melodieuze metal, zal zich na het beluisteren van deze plaat over die typering flink beraden, want de wilde, ruige muziek die de band de luisteraar hier voorschotelt, laat weinig van dat beeld heel.
De focus van Lordi ligt vooral op deze stijlen uit de periode van eind jaren tachtig tot midden jaren negentig. Invloeden zijn er te horen van (hoe kan het ook anders) Metallica, Testament en Pantera, maar directe vergelijkingen lopen spaak, want de band tapt uit meerdere vaten. De Finnen trappen af met een Horricone-westernintro; de typische, soms flauwe grappen en woordspelingen zijn bij Lordi een constante, ongeacht het genre waarvan zij zich bedienen. Een grote verrassing volgt echter wanneer met Devilium een eigen versie van de Judas Priest-klassieker Painkiller wordt ingezet. Wat een energie, wat een stevig drumwerk en wat een heerlijke gitaarpartijen.
Wanneer de dieselmotor van Abracadaver eenmaal in gang is gezet, stopt deze niet meer. De ene na de andere kraker vliegt je om de oren. Het is vooral het venijnige drum- en gitaarwerk dat de show steelt, maar de krijsen, schreeuwen en brullen van Mr. Lordi mogen niet onvermeld blijven. Zijn raspende en diepe stemgeluid past perfect bij het driftige beukwerk. Geluidseffecten zijn spaarzamer dan op andere Lordi-platen. Net als bij de overige albums uit de Lordiversity-boxset (die elk ook los verschijnen), zijn de productie, mix en het algehele geluid uitstekend. Kosten noch moeite lijken er te zijn gespaard om de perfecte match te vinden bij elk van de genres die de Finnen zich eigen maken.
Minpunten zijn er nauwelijks. Wellicht dat er gezocht had kunnen worden naar net wat meer variatie en een enkele track kabbelt te lang voort (Bent Outta Shape), maar de algehele songkwaliteit en het enthousiaste, energieke spel, maken veel goed. Hoogvliegers zijn er dan ook in overvloed. De titeltrack die ook als single dient, is er daar een van. Andere songs die je niet aan je voorbij wilt laten gaan, zijn Acid Bleeding Eyes en Beast Of Both Worlds.
Het zal mij niet verbazen wanneer Lordi met Abracadaver zieltjes weet te winnen voor de kerk van Hard Rock Hallelujah. Daarnaast is het niet onwaarschijnlijk dat deze vlotte, energieke songs ook live hun intrede zullen doen en we meer van deze ruige kant van Mr. Lordi zullen horen op toekomstige albums.
Tracklist:
1. SCG Minus 2: Horricone
2. Devilium
3. Abracadaver
4. Rejected
5. Acid Bleeding Eyes
6. Raging At Tomorrow
7. Beast Of Both Worlds
8. I'm Sorry I'm Not Sorry
9. Bent Outta Shape
10. Evil
11. Vulture Of Fire
12. Beastwood
