Wat snel opvalt, is hoe sterk de black metal an sich is, zeker voor een debuut-ep. De band heeft geen tribal-elementen nodig om de muziek interessant te laten klinken. De gitaarpartijen zijn ijzig en sfeervol en het drumwerk is hard en afwisselend. De vocalen zijn laag en erg ritmisch. Binnen no time zit je mee te headbangen met de onverstaanbare refreinen. Het geheel klinkt melodisch en invloeden van onder andere Necrophobic zijn goed te horen. De heren weten een onheilspellende sfeer neer te zetten. De keyboardpartijen dragen hier goed aan bij, zoals aan het einde van Te Nohi.
De toegevoegde inheemse invloeden maken de muziek nog interessanter. De tribal drums zijn het duidelijkste voorbeeld. Vooral in E Vero en Tohari Koe vallen deze erg op. Ze zijn dan te horen zonder de andere instrumenten, wat een erg gave sfeer neerzet. Verder zijn deze drums vaak gecombineerd met het meer orthodoxe slagwerk. De drumpartijen geven de kwaadaardige muziek een haast mysterieuze sfeer mee. Wat ook bijdraagt aan deze sfeer, is de zang in het Tuamotu. De ritmische taal bevat veel voor ons ongewone klankcombinaties, waardoor de zang demonisch overkomt.
E Tika Mateu is een aanrader voor iedereen die van interessante black metal houdt. De heren weten in nog geen half uur een intense, unieke sfeer neer te zetten. De black metal is van hoog niveau en wordt verbeterd door de inheemse invloeden. Het niveau van dit debuut geeft goede hoop voor de toekomst van de band. Een groep om in de gaten te houden dus.
Tracklist:
1. E Tika Mateu
2. E Vero Teie
3. Tuakana
4. Te Nohi
5. Torahi Koe
.jpg){kind=small}
